شناسایی عوامل موثر بر زیست پذیری بافت های فرسوده (محدوده مورد مطالعه: بافت فرسوده منطقه 1 شهر ساری)

نویسندگان

1 گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران

2 استادیار و عضو هیأت علمی، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران

3 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران

4 دانشیار و عضو هیأت علمی، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران

doi
10.22034/jgeoq.2023.213674.2265
چکیده

ارتقاء زیست پذیری به یک سناریوی رقابتی منطقه ای، ملی و حتی بین المللی بین شهرها بدل گشته که این امر ناشی از پیامدهای مثبت سکونتگاه های زیست پذیر همچون: افزایش میزان حس تعلق، مشارکت، افزایش گردش مالی و افزایش کیفیت محیط، و ... در راستای پایداری می باشد. بافت های فرسوده شهری نیز به عنوان یکی از ارکان اصلی شهرها ضرورت توجه به زیست پذیری در این مناطق را دو چندان کرده است. مقاله حاضر با هدف شناسایی عوامل موثر بر زیست پذیری، به ارزیابی وضع موجود مولفه های (فضای سبز، کیفیت بصری، دسترسی به کاربری ها، حمل و نقل، میزان کیفیت، تسهیلات) پرداخته است. جامعه آماری این تحقیق، ساکنین بافت فرسوده منطقه ی 1 شهر ساری و حجم نمونه آن 380 نفر می باشد. این تحقیق کاربردی به روش توصیفی – تحلیلی انجام شده است. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و با روش های آماری ( آزمون t تک نمونه ای، آزمون فریدمن و تحلیل عاملی)، و جهت رسم نمودار از نرم افزار Amos استفاده شد. یافته ها بیانگر آن است که تنها 3 مولفه ی؛ فضای سبز، حمل و نقل و تسهیلات در وضعیت مناسبی قرار دارند. اما وضعیت در مولفه های کیفیت بصری، دسترسی مناسب به کاربری ها و میزان کیفیت نامطلوب می باشد. همچنین بر طبق آزمون فریدمن مهمترین عوامل موثر بر زیست پذیری از دیدگاه ساکنین به ترتیب مولفه های: تسهیلات، حمل و نقل و میزان کیفیت (هوا، آب و ...) می باشند.