پیش‌بینی گرایش به افکار خودکشی بر اساس سرسختی روانشناختی و تصویر بدنی ادراک‌شده در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (MS)

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.

2 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.

3 گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.

doi
10.30473/hpj.2021.55611.4980
چکیده

مقدمه: بیماری ام‌اس ماهیت مزمن و پیشرونده­ای دارد و بر جنبه­های مختلف زندگی فرد اثر می­گذارد و از افکار وی تأثیر می­پذیرد. هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی گرایش به افکار خودکشی بر اساس سرسختی روانشناختی و تصویر بدنی ادراک‌شده در بیماران مبتلا به ام‌اس بود. روش: در این پژوهش توصیفی همبستگی بر اساس جدول مورگان و با روش نمونه­گیری در دسترس، تعداد 306 نفر به­عنوان گروه نمونه از جامعه آماری 1500 نفری بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شهر قم در سال ۱۳۹۹ انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده پرسشنامه افکار خودکشی (بک،1961)، سرسختی روان­شناختی (لانگ و گولت،1981) و روابط خود - بدن (کش و همکاران، 1987) بودند. داده­ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه از طریق نرم­افزار 22SPSS انجام شد. یافته‌ها: داده­ها نشان داد گرایش به افکار خودکشی با سرسختی روانشناختی (762/-0=r، 01/0>p) و تصویر بدنی ادراک‌شده (424/-0=r، 01/0>p) همبستگی معنا­دار دارد و سرسختی روانشناختی با بتای 734/0- و تصویر بدنی ادراک‌شده با بتای 156/0 -در سطح خطای 05/0 قابلیت پیش­بینی گرایش به افکار خودکشی را دارند. نتیجه‌گیری: از نتایج مطالعه می­توان چنین احتمال داد که ارتقاء سرسختی روانشناختی در بیماران مبتلا به ام‌اس، امکان دسترسی به فهرستی از راهبردهای مقابله با فشار رویدادها را می­دهد و بهبود ادراک تصویر بدنی، موجب برخورد مسئله­‌مدارانه با مشکلات و حفظ سلامت روان آن‌ها می­شود.