فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: دیابت یکی از بیماری‌های شایع در جهان می­باشد که نه‌تنها هزینه­های زیادی را برای جوامع مختلف به همراه دارد، تأثیرات روانی بسزایی نیز بر جای می­گذارد. هدف این پژوهش، تعیین تأثیر مداخله مقابله­درمانگری بر خودمهارگری و HbA1c بیماران زن دیابتی نوع 2 بود. روش: این مطالعه یک طرح نیمه­آزمایشی و با طرح پیش­آزمون – پس­آزمون و پیگیری با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری مطالعه حاضر، شامل کلیه بیماران زن دیابتی مراجعه‌کننده به آزمایشگاه طبی رسالت تهران بودند. نمونه پژوهش شامل 23 فرد مبتلا به دیابت بود که از میان مراجعه‌کنندگان به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. برای جمع­آوری داده­ها قبل و بعد از اجرای پروتکل از مقیاس خودمهارگری تانجی و آزمایش قند خون سه‌ماهه HbA1c استفاده گردید. مداخله مبتنی بر مقابله­درمانگری طی 8 جلسه در گروه آزمایش اجرا گردید و گروه کنترل هیچ درمانی را دریافت ننمود. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس مکرر نشان داد که مداخله مقابله‌درمانگری بر کاهش میزان HbA1c مؤثر بوده است (05/0P<)، اما اثری بر میزان خودمهارگری نداشته است. نتیجه‌گیری: با توجه به یافته­های پژوهش، می‌توان گفت مقابله­درمانگری می­تواند روش مؤثری در کاهش نشانگر زیستی (HbA1c) بیماران زن دیابتی باشد؛ بنابراین پیشنهاد می­گردد که این مداخله در بیماران دیابتی به کار گرفته شود.