بررسی روند تغییرات کیفیت آب زیرزمینی دشت میاندوآب با استفاده از روش مان– کندال
نویسندگان
1 4- دانشآموخته کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی، دانشکده کشاورزی کرج، دانشگاه تهران
2 دانشجویان کارشناسی ارشد مهندسی منابع آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
3 2- دانشیار گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
4 1و3- دانشجویان کارشناسی ارشد مهندسی منابع آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
doi
چکیده
روند تغییرات کیفیت آب زیرزمینی دشت میاندوآب طی سالهای (1391- 1381) (برای دورههای پر آب و کم آب) با استفاده از آزمون ناپارامتری مان- کندال اصلاح شده برای ضریب خودهمبستگی مرتبه اول تحلیل شد. نتایج نشان داد که از مجموعه 25 ایستگاه نمونهبرداری آب و برای 14 متغیر کیفی مورد بررسی، برای دوره پر آب، 58 درصد از مشاهدهها دارای روند صعودی، 32 درصد روند نزولی و ده درصد بدون روند (در سطح معنیداری 5 درصد) بودند. این ارقام برای دوره کم آب بهترتیب 61، 32 و 7 درصد در سطح معنیداری 5 درصد بود. از بین مشاهدههای دوره پر آب روند صعودی معنیدار (در سطح 10 درصد) برای 7/23 درصد از مشاهدهها و روند نزولی معنیدار برای 3/6 درصد از مشاهدهها بهدست آمد. در 70 درصد از مشاهدهها روند معنیداری (در سطح 10 درصد) مشاهده نشد. برای ماه کم آب 22 درصد سریها روند صعودی معنیدار، 10 درصد روند نزولی معنیدار و 68 درصد بدون روند معنیدار بودند. همچنین نتایج نشان داد که بیشترین روند صعودی متغیرهای کیفی متعلق به غرب و جنوب دشت )در دوره پر آب( بود. با افت سطح آب روند صعودی در متغیرهای کیفی مانند SAR و ٍEC هم در شرق دشت مشاهده شد. نتایج تخمینگر شیب سن نشان داد که روند تغییرات هر دو پارامتر EC و SAR برای هر دو دوره پر آب و کم آب در حال افزایش است، بهطوریکه در خصوص پارامتر EC در دوره پر آب مقدار آن در هر سال حدود 20 میکرو زیمنس بر سانتیمتر افزایش داشته است.