نگرش به هویت مادری و قصد فرزندآوری: مطالعهای در میان زنان دارای حداقل یک فرزند مناطق شهری شهرستان کاشان
نویسندگان
1 استادیار جمعیتشناسی، گروه جمعیتشناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد جمعیتشناسی، گروه جمعیتشناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jwdp.2023.358149.1008335چکیده
مادر شدن جنبۀ مهمی از زندگی زنان است که با دو کارکرد مهم زایش و پرورش فرزند، نمود پیدا میکند. با ظهور مدرنیته، مادرشدن و مادری کردن بهعنوان نقش اصلی زنان مورد پرسش و بازتعریف قرار گرفته است. بررسی نگرش به هویت مادری در ارتباط با تمایلات فرزندآوری زنان میتواند در شناخت تحولات باروری در ایران کمککننده باشد. در این راستا 385 نفر از زنان 18-44 سال دارای حداقل یک فرزند ساکن در مناطق شهری کاشان به روش نمونهگیری خوشهای چند مرحله انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج بیانگر میانگین 2/2 فرزند قصد شده در زنان مطالعه است. میانگین نمره نگرش به هویت مادری پاسخگویان، بالاتر از میانگین مورد انتظار است. این موضوع بیانگر آن است که هنوز هویت مادری برای بخش قابلتوجهی از زنان در اولویت و اهمیت قرار دارد. نتایج تحلیل چند متغیره بیانگر آن است که با کنترل همه متغیرها، متغیر نگرش به هویت مادری بهصورت مثبت و نگرش به برابرطلبی جنسیتی و تحصیلات بهصورت منفی بر قصد فرزندآوری زنان تأثیرگذار هستند. از سوی دیگر نتایج تحلیل مسیر بیانگر نقش میانجی و واسطهای نگرش به هویت مادری در ارتباط با تأثیرگذاری متغیرهای برابرطلبی جنسیتی و تحصیلات بر قصد فرزندآوری زنان است. با توجه به تغییراتی که در مولفههای گفته شده در حال وقوع است، پیشنهاد میشود سیاستگذاران گسترش تسهیلات و برنامههای حمایتی که منجر به کاهش تعارض بین مؤلفههای توانمندی و استقلال زنان با هویت مادری میگردند را در سیاستهای جدید جمعیتی در نظر بگیرند.