واکاوی قصد رفتاری زنان روستایی عضو صندوقهای خرد محلی استان لرستان نسبت به خوداشتغالی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد توسعۀ روستایی، گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.
2 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.
3 استادیار، گروه اقتصاد کشاورزی و توسعۀ روستایی، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.
doi
10.22059/jwdp.2023.356068.1008321چکیده
اشتغال زنان روستایی، یکی از راهکارهای درآمدزایی، کاهش فشار بر منابع و در پی آن توسعۀ روستایی است. در این بین بخش تعاون میتواند در زمینۀ اشتغال زنان روستایی، نقش بسزایی داشته باشد. اما موضوع مهمی که در این راستا حائز اهمیت است، عواملی است که بر تصمیم و قصد زنان روستایی عضو صندوقهای خرد محلی برای شروع سرمایهگذاری و فعالیت در تشکلهای تعاونی اثرگذار است. در این راستا، این پژوهش با هدف بررسی عوامل مؤثر بر قصد رفتاری زنان روستایی عضو صندوقهای اعتباری خرد استان لرستان به خوداشتغالی در قالب تشکلهای تعاونی به روش پیمایش انجام شد. جامعۀ آماری زنان روستایی عضو فعال صندوقهای اعتباری خرد استان لرستان شامل 1087 نفر است که به روش نمونهگیری چندمرحلهای انتساب، متناسب با حجم نمونه و بر پایۀ جدول کرجسی و مورگان، نمونهای 307 نفری برای تحقیق انتخاب شدند. گردآوری دادهها در این پژوهش با پرسشنامۀ محققساخته انجام شد. پس از تهیۀ پرسشنامه، روایی شکلی و محتوایی آن توسط متخصصان موضوعی و پایایی آن از طریق محاسبۀ ضریب آلفای کرونباخ برای متغیرهای مختلف تحقیق تأیید شد. برای تعیین عاملهای مؤثر بر قصد زنان روستایی به خوداشتغالی در تعاونیها از مدل معادلههای ساختاری و نرمافزار AMOS24 استفاده شد. یافتهها نشان داد متغیر علائق، بیشترین تأثیر مستقیم را بر قصد زنان روستایی به اشتغال در تعاونیها دارد و خودکارآمدی، دارای بیشترین تأثیر غیرمستقیم بر قصد زنان روستایی به اشتغال در تعاونیها است.
