خشونت خانگی زوج علیه زوجه (مطالعۀ تطبیقی در فقه امامیه و حقوق موضوعه با تأکید بر لایحۀ پیشگیری از آسیب دیدگی زنان و ارتقای امنیت آنان در برابر سوء رفتار)
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق، دانشکدۀ علوم اجتماعی و اقتصاد، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، خراسان رضوی، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مطالعات خانواده و زنان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
4 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه حقوق بینالملل عمومی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jwdp.2023.353675.1008324چکیده
خشونت خانگی علیه زنان پدیدهای است که آثار ناگواری بر سلامت جسم و روح زنان و بهتبع آن بر سلامت خانواده وارد میکند. از آن مهمتر خشونت و سوءرفتار زوج علیه زوجه است که با توجه به نقش و جایگاه زن در خانواده، لزوم توجه و بررسی بیشتر این پدیده مشخص میشود. این پژوهش بهدنبال پاسخ به این سؤال اساسی است که چه قواعد فقهی و حقوقی در رفع و منع پدیدۀ خشونت خانگی زوج علیه زوجه وجود دارد. در این پژوهش، این موضوع از منظر فقهی و حقوقی بررسی و به برخی از شبهاتی که درمورد جواز چنین خشونتی در اسلام وجود دارد پاسخ داده میشود. همچنین دیدگاه قانونگذار ایران به موضوع بررسی و درنهایت راهکارهایی برای مقابله و توقف این پدیده ارائه میشود. روش تحقیق توصیفی است و با ابزار تحلیل محتوای کیفی به تبیین موضوع پرداخته شده است. از نظر فقه امامیه، انواع خشونت بهخصوص از سوی زوج، علیه زنان منع شده و از منظر مقررات داخلی حقوق ایران، با وجود خلأهای قانونی در این خصوص، اقداماتی مبنی بر بسترسازی فرهنگی در بادی امر و در کنار آن تصویب قوانین خاص، مؤثر و کارآمد، از جمله تصویب هرچه سریعتر لایحۀ «پیشگیری از آسیبدیدگی زنان و ارتقای امنیت آنان در برابر سوءرفتار» میتواند تا حد زیادی از ارتکاب این پدیده بکاهد.
