طراحی پایدار پوشاک دختران با استفاده از ضایعات کشاورزی و زائدات پارچهها (مطالعۀ موردی: دانشکدۀ هنر دانشگاه سمنان)
نویسندگان
1 گروه پژوهش هنر، دانشکدۀ هنر، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 گروه پژوهش هنر، دانشکدۀ هنر، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
3 گروه طراحی و چاپ پارچه، دانشکدۀ هنر، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22059/jwdp.2022.344977.1008227چکیده
کشور ایران مانند بسیاری از کشورهای درحالتوسعه در معرض تهدیدهای زیستمحیطی قرار دارد. با توجه به نقش مهم زنان در مدیریت منابع پایدار در خانواده، با نیمنگاهی به حضور پررنگ آنها در جامعه و همچنین سهم فعلیشان در نظام آموزشی کشور، توانمندسازی آنان در بحث توسعۀ پایدار و طراحی پوشاک برای آنها براساس معیارهای محیطزیستی، حائز اهمیت است. هدف از این پژوهش این است که با استفاده از ضایعات کشاورزی برای رنگرزی و زائدات پارچهها در طراحی و دوخت پوشاک اجتماعی زنان یعنی مانتو، متناسب با زیرساختها و امکانات موجود در کشور و با تکیه بر فرهنگ اصیل گذشته در جهت توسعۀ پایدار گامی برداشته شود. در پژوهش حاضر با روش توصیفی-پیمایشی، کنش رفتاری و ذهنیت مصرفکنندگان نسبت به مؤلفههای طراحی از طریق پرسشنامه در میان دختران دانشکدۀ هنر دانشگاه سمنان ارزیابی میشود. حجم نمونه 102 نفر است که با روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. نتایج نشان داد همۀ مؤلفههای مانتوهای طراحیشده به غیر از مؤلفۀ اندامیبودن، توسط جامعۀ آماری پذیرفته شده و میزان آگاهی دختران از اصول توسعۀ پایدار پوشاک، بر میزان رضایتمندی آنها از طراحیهای انجامشده اثر مثبت دارد. این موضوع ضرورت برنامهریزی بیشتر در این زمینه را نشان میدهد.
