نقش پارک‌های علم‌و‌فناوری در اشتغال‌زایی زنان روستایی (مطالعۀ موردی: پارک علم‌و‌فناوری استان سیستان‌و‌بلوچستان)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی دانشگاه خوارزمی تهران

2 استاد جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی دانشگاه خوارزمی تهران

doi
10.22059/jwdp.2020.306721.1007870
چکیده

در سال‌های اخیر، با استفاده از رویکرد دانش‌‌محوری از منظری دیگر بر توسعه تأکید شده است. این نوع نگاه، نیازمند ایجاد مراکز رشد و پارک‌های فناوری در مناطق مختلف است. هدف اصلی از تأسیس پارک‌های فناوری، ارتقای علمی و فناوری منطقه است که پارک علم‌و‌فناوری استان سیستان‌و‌بلوچستان نیز از این قاعده مستثنا نیست. استان ذکرشده با تأسیس پارک علم‌و‌فناوری بر آن است با کمک نیروی انسانی خود کیفیت بخش‌های صنعتی و تولیدی را افزایش دهد. تحقیق پیش‌رو، با هدف بررسی نقش پارک‌های علم‌و‌فناوری در اشتغال‌زایی زنان روستایی، تلاش کرده به اهمیت و نقش پارک علم‌و‌فناوری سیستان‌و‌بلوچستان در این خصوص بپردازد. جهت گردآوری داده‌ها از مصاحبه به روش گلوله‌برفی با صاحب‌نظران و اهل فن استفاده شده است. جامعة این تحقیق، مسئولان و مدیران و کارشناسان حوزة علم‌و‌فناوری استان سیستان‌و‌بلوچستان را در‌بر می‌گیرد که در پارک علم‌و‌فناوری و واحد رشد این پارک مشغول فعالیت‌اند. در این خصوص، با 20 تن از مسئولان حوزة مورد نظر مصاحبه انجام شد. نتایج نشان‌دهندة اثرگذاری مثبت فناوری بر اشتغال، آموزش، تبدیل ایده به کسب‌وکار، عزت‌نفس و خود اثربخشی زنان روستایی است. علاوه بر تأثیرات مثبت، تعدادی از موانع فردی، دانشی‌ـ مهارتی، اجتماعی‌ـ فرهنگی، مدیریتی، حقوقی‌ـ قانونی بر سر راه اشتغال زنان روستایی شناسایی شدند که برای رفع این موانع راهکارهایی مانند ارتقای توانمندی شغلی، فناوری‌های نوین در صنایع‌دستی، بسترسازی برای مشارکت زنان، اصلاح نگرش جامعه و توسعة حمایت‌های دولت پیشنهاد شد.