فراتحلیل پژوهش های طلاق در ایران در دو دهه اخیر (1377-1397) و ارائه راهکارهای کاهش طلاق و پیامدهای منفی آن برای زنان و فرزندان

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد جامعه‏ شناسی دانشگاه الزهرا(س)

2 استادیار مطالعات زنان دانشگاه الزهرا(س)

3 استاد روان‌شناسی دانشگاه الزهرا(س)

doi
10.22059/jwdp.2020.287279.1007699
چکیده

رشد طلاق در جامعة ایران و تبعات منفی آن توجه به این مسئلة اجتماعی را ضروری ساخته است. در این زمینه، هدف پژوهش حاضر ارائة راهکارهایی برای کاهش طلاق و پیامدهای منفی آن بوده است. به این منظور، با استفاده از روش فراتحلیل کیفی، با بررسی 70 پژوهش منتخب حوزة طلاق در دو دهة اخیر (1377ـ1397)، به دسته‏بندی عوامل طلاق و پیامدهای منفی آن و سپس ارائة راهکارهایی برای کاهش طلاق و پیامدهای منفی آن پرداخته است. طبق یافته‏ها، عوامل طلاق را براساس منشأ عوامل می‏توان در چهار دستۀ همسرگزینی نادرست، نقص دانش و مهارت همسران، عملکرد نامطلوب همسران و شرایط اقتصادی نامطلوب قرار داد. بر این اساس، برای کاهش طلاق، راهکارهایی بر پایة اجرای دوره‏های آموزشی و مشاوره‏ای از سوی نهادهای مسئول و الزام همسران به شرکت در آن با در نظر گرفتن ضمانت اجرای قانونی مناسب پیشنهاد می‏شود. پژوهش‏ها همچنین به پیامدهای منفی طلاق برای زنان و فرزندان پرداخته‏اند که برای کاهش این پیامدها می‏توان راهکارهایی بر محور رفع چالش‏های حقوقی و خلأهای قانونی، آموزش والدین برای به حداقل رساندن آسیب‏های طلاق برای فرزندان، ‏ارائة خدمات مشاوره‏ای، فرهنگ‏سازی برای حمایت خانواده از زنان مطلقه و اصلاح نگرش جامعه به زنان مطلقه و فرزندان طلاق ارائه کرد.