مدل پذیرش مدلسازی اطلاعات ساختمان در ایران
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، دانشگاه ایوانکی، گرمسار.
2 استاد، دانشگاه ایوانکی، گرمسار.
3 مربی، دانشگاه ایوانکی، گرمسار.
doi
10.52547/jimp.10.1.9چکیده
صنعت ساختوساز ایران طی سالهای اخیر با مشکلات متعددی از جمله دوبارهکاری، هزینههای بالا و اشتباهات طراحی مواجه بوده است. بهکارگیری روشهای نوین اجرای ساختمانها و فناوریهای مدرن بهمنظور بهبود کیفیت، کاهش زمان و هزینه و افزایش بهرهوری همواره موردتأکید مهندسان این حوزه بوده است. یکی از این فناوریها، فناوری مدلسازی اطلاعات ساختمان است که پذیرش و اجرای آن در کشور با مشکلات زیادی همراه بوده است؛ درک علل و ساختار عدم پذیرش این فناوری، مسئله اصلی پژوهش حاضر است. ازاینرو، ارائه یک مدل سیستمی و کلنگر با قابلیت تحلیل پویاییهای پذیرش و اجرای این فناوری در کشور هدف اصلی تحقیق است. برای این منظور یک روش پژوهش ترکیبی کیفی و کمّی طراحی شده است؛ بهگونهای که در فاز نخست با استفاده از نظریه دادهبنیاد، مدلی مفهومی از پذیرش فناوری ارائه شده و سپس با بهکارگیری روش پویاییشناسی سیستم، یک مدل کمّی ریاضی با قابلیت شبیهسازی پیامدهای تصمیم ارائه میشود. چهار سیاست تحتعنوان سناریو روی مدل اجرا شد. نتایج نشان میدهد حمایت دولت متشکل از مجموعهای از اقدامات حاکمیتی، مهمترین راهکار توسعه پذیرش و اجرای این فناوری در کشور است.