بهینهسازی عملکرد واحدهای صنعتی در شرایط بحران با درنظرگرفتن عوامل برگشتپذیری اقتصادی: مطالعه موردی یک شرکت پتروشیمی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشگاه تهران.
2 استادیار، دانشگاه تهران.
3 استاد، دانشگاه تهران.
doi
چکیده
امروزه تحمل و تاب آوری سازمان ها در مواجهه با اتفاقات ناخوشایند و مخرب، یکی از معیارهای مهم در ارزیابی آنها به شمار می رود. توانایی یک سازمان برای مقابله با خسارات ناشی از این اتفاقات، «برگشت پذیری اقتصادی» نامیده می شود. در این پژوهش، عملکرد یک شرکت پتروشیمی در مقابله با بحرانها ارزیابی است. ابتدا، بر اساس یک مطالعه موردی جامع، یک چارچوب مفهومی برای برگشتپذیری اقتصادی توسعه داده شد؛ سپس یک پرسشنامه ساختاریافته بر اساس عوامل شناساییشده در مدل مفهومی تهیه و در میان کارکنان شرکت توزیع شد. یک مدل تحلیل پوششی داده های غیرقطعی (DEA) برای تعیین واحدهای کارا در شرکت پتروشیمی به کار رفت. درنهایت یک تحلیل حساسیت برای مشخص کردن وزن و درجه اهمیت هر یک از عوامل شناسایی شده در ساخت یک سازمان برگشتپذیر انجام شد. در این پژوهش، یک رویکرد یکپارچه کمّی و کیفی شامل یک مدل مفهومی برای برگشتپذیری اقتصادی و یک مدل ریاضی DEA در شرایط عدم قطعیت در کل زنجیره تأمین یک شرکت پتروشیمی ارائه شده است.
