مقایسهی وضعیت حاکمیت قانون در مدیریت شهری قبل و بعد از انقلاب
نویسندگان
1 استاد تمام حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری تخصصی حقوق عمومی، گروه حقوق، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران.
doi
چکیده
هدف از این پژوهش شناسایی و ردیابی موانع و مسائل اجرایی برنامههای حوزهی مدیریت شهری و نقش و جایگاه قانون در آن میباشد. روش: در این تحقیق از روش کتابخانهای یا اسنادی با ابزار یعنی فیشبرداری استفاده شده است. یافتهها: تصویر وضع موجود سامانۀ مدیریت شهری در ایران، تصویری مغشوش است. امور جاری در کشورها براساس مجموعه قوانین آنها اداره میگردد و قوانین و مقررات، نقش ابزار اجرایی مدیران شهری را به عهده دارد. اما، علیرغم گسترش شهرها و به تبع آن پیچیدهتر شدن مسائل شهری و گسترش حیطۀ وظایف مدیران شهری، هنوز هم قانون مصوب 1334 شهرداری (با اصلاحات) به عنوان قانون اصلی در شهرداری تهران به حساب میآید و این امر موجب بروز مشکلات عدیدهای گردیده است. نتیجهگیری: مطالعهی منابع و ماخذ حقوقی، ناکارآمدی و قدیمی بودن قوانین مدیریت شهری را نشان میدهد که روزآمدی این قوانین موجبات ساماندهی بخشی از مشکلات این حوزه را فراهم مینماید. یکی از اقداماتی که میتواند جهت اصلاح روندهای نادرست و یا بهبود وضع موجود موثر واقع شود، آسیب شناسی اجرای طرحهای شهری است و از این طریق میتوان راههایی را برای جلوگیری از شدت یافتن مسائل و ریشهکن کردن آنها پیشنهاد داد.
