ارزیابی پایداری عملکرد و اثر متقابل ژنوتیپ × محیط تحت شرایط دیم با استفاده از تجزیه گرافیکی GGE-biplot در لاینهای پیشرفته جو
نویسندگان
1 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه مراغه، ایران
2 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه مراغه، ایران
3 مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی کهگیلویه و بویراحمد، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، یاسوج، ایران
4 گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه مراغه، ایران
doi
10.22092/idaj.2026.370962.452چکیده
مقدمه: جو از غلات مهم جهان و ایران است و در همه نواحی معتدل و در بسیاری از نقاط سردسیر به عمل میآید. این گیاه با تولید سالیانه 157 میلیون تن (3 میلیون تن در ایران) و با سطح زیر کشت 56 میلیون هکتار (1/7 میلیون هکتار در ایران)، جزء یکی از مهمترین غلات دنیا است. روش GGE بای پلات ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺭﻭﺵﻫﺎﻱ جدید ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﺍﺛﺮ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﮊﻧﻮﺗﻴﭗ × ﻣﺤﻴﻂ بوده که در آن اﺛﺮ ژﻧﻮﺗﯿﭗ و اﺛﺮ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ژنوتیپ در محیط ﺗﻔﮑﯿﮏ ﻧﺸﺪه و ﮔﺰﯾﻨﺶ ارﻗﺎم ﭘﺎﯾﺪار ﺑﺮ اﺳﺎس ﻫﺮ دو اﺛﺮ ﻣﺬﮐﻮر ﺻﻮرت میگیرد.روششناسی پژوهش: در این پروژه ۱۶ لاین پیشرفته جو زراعی به همراه دو رقم جو خرم و ماهور در پنج منطقة گچساران، مغان، گنبد، لرستان و ایلام به مدت 3 سال در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه سال و در چهار تکرار کشت گردیدند. در هر سال تجزیه واریانس اولیه روی عملکرد ارقام برای هر مکان به طور جداگانه انجام شد. سپس تجزیه واریانس مرکب (با در نظر گرفتن تمامی مکانها و سالهای آزمایش) انجام گرفت.یافتههای پژوهش: نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر ژنوتیپ و مکان و اثرمتقابل ژنوتیپ × مکان در سالهای 1392، 1393 و 1394 معنیدار بود. بررسی بایپلات چندضلعی منجر به شناسایی 5 ژنوتیپ برتر (17، 3، 6، 8 و 7) و 3 محیط کلان شد. بررسی همزمان پایداری و عملکرد ژنوتیپها نشان داد که ژنوتیپهای 1، 3 و 15 با عملکرد زیاد دارای پایداری عملکرد بیشتری نیز بودند. بر اساس نمودار محیطهای ایده آل فرضی، محیط ایلام به این محیط نزدیکتر بود. در بررسی بایپلات همبستگی بین محیطها مشخص شد که بین مکانهای مغان با گچساران، مغان با ایلام و گنبد با لرستان به علت وجود زاویه کم و احتمالا شرایط اقلیمی نسبتاً مشابه، همبستگی بالایی وجود داشت که نشان دهنده پاسخ مشابه ژنوتیپها در این مکانها بود و مکانهای لرستان با ایلام با داشتن همبستگی نزدیک به صفر سبب ایجاد عملکرد مستقل ژنوتیپها در این مکانها شدند. این روش ژنوتیپهای شماره 1، 3 و 15 را به عنوان ژنوتیپهای برتر شناسایی کرد.