نقش دانش محیط‌زیستی در رابطه مدیریت منابع انسانی سبز با توانمندی سبز

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی

doi
10.22034/eiap.2026.246810
چکیده

همگرایی در مسائل محیط‌زیستی مرتبط با گرمایش جهانی، آلودگی محیط‌زیستی، افزایش کربن، ضایعات بی‌رویه و غیره، سازمان‌های تجاری را وادار به اصلاح عملکرد محیط‌زیستی به روشی سبزتر برای فشرده‌سازی اثرات نامطلوب بر محیط‌زیست کرده است. در این راستا مدیریت منابع انسانی با شکل دادن به رفتار کارکنان به توسعه فرهنگ سازگار با محیط‌زیست کمک می‌کند. از این ‌ رو هدف مطالعه، بررسی نقش دانش محیط‌زیستی بر رابطه مدیریت منابع انسانی سبز با توانمندی سبز در نظر گرفته شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری، توصیفی و از نوع پیمایشی است. 360 نظرسنجی از 30 بانک‌ بدون سوگیری جنسیتی و با روش نمونه‌گیری هدفمند غیراحتمالی به دلیل نامتناهی بودن جامعه با تکنیک G*power جمع‌آوری و جهت پردازش داده‌ها از رویکرد دو مرحله‌ای مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد: دانش محیط‌زیستی ارتباط بین مدیریت منابع انسانی سبز و توانمندی سبز را تقویت و تایید نمی‌کند. جو طرفدار محیط‌زیست و تعامل سبز، نقش مهمی در شکل دادن به فعالیت‌های دوستدار محیط‌زیست کارکنان دارد. توانمندسازی سبز، نقش بازدارندگی (بافری) زیادی در رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و رفتار درون‌نقشی کارکنان دارند. اثر میانجی توانمندسازی سبز در رابطه مدیریت منابع انسانی سبز و رفتار فرانقشی کارکنان به اندازه کافی قابل توجه و معنی‌دار است. از این‌رو سازمان‌ها و نهادهای نظارتی بر توانمندسازی و مشارکت کارکنان بیشتر تاکید دارند. چرا که توانمندسازی سبز ،کارکنان را قادر می‌سازد تا سیاست‌های سازمانی را در زندگی عادی به‌عنوان بخشی از رفتار فرانقشی خود اتخاذ کنند.