ارزیابی ارقام گندم دیم با استفاده از صفات زراعی و فیزیولوژیکی در شرایط دیم استان خراسان شمالی
نویسندگان
1 aPh.D. in Crop Ecology and Postdoctoral Researcher, Iran National Science Foundation (INSF).
2 دکتری اصلاح نباتات و عضو هیئت علمی و ریاست موسسه تحقیقات کشاورزی دیم کشور
doi
10.22092/idaj.2025.369240.446چکیده
مقدمه: گندم به عنوان یکی از محصولات استراتژیک کشاورزی، سهم بسزایی در تأمین امنیت غذایی جهانی دارد. انتخاب مناسب سیستم خاکورزی و رقم گندم، دو عامل کلیدی در بهینهسازی عملکرد و پایداری تولید در شرایط دیم بهشمار میروند. خاکورزی حفاظتی با حفظ بقایای گیاهی و بهبود شرایط فیزیکی و زیستی خاک، عملکرد بهتری بهویژه در شرایط تنش آبی فراهم میکند. از سوی دیگر، واکنش ژنوتیپهای مختلف گندم به شرایط متفاوت خاکورزی متغیر بوده و شناسایی ارقام سازگار با سیستمهای حفاظتی نقش مهمی در افزایش بهرهوری و پایداری تولید دارد. این مطالعه با هدف گزینش لاینهای مناسب گندم دیم تحت شرایط خاک-ورزی حفاظتی در منطقه خراسان شمالی انجام گرفت. روش شناسی پژوهش: این آزمایش به منظور شناسایی ارقام سازگار و تاب آور در منطقه در قالب اسپیلیت بلوک (استریپ پلات) و بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار در طی سال زراعی 03-1402 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دیم شیروان انجام شد. این مطالعه شامل چهار تیمار اصلی خاکورزی بود: 1- خاکورزی مرسوم (شامل شخم با گاوآهن برگرداندار به عمق 30 سانتیمتر، به دنبال آن دیسک زدن، مسطح کردن با لولر و کاشت با ردیفکار)، 2- خاکورزی حداقل بدون نگهداشت بقایا (استفاده از شخم با گاوآهن قلمی به عمق 15 سانتیمتر، مسطح کردن با غلتک و کاشت با ردیفکار)، 3- خاکورزی حداقل با 30 درصد پوشش بقایا (شخم با گاوآهن قلمی به عمق 15 سانتیمتر و کاشت با ردیفکار)، و 4- کشت مستقیم (کاشت مستقیم بذر) که در نوارهای عمودی اعمال شدند. هفت رقم گندم دیم رایج در استان خراسان شمالی (نفیس، دهقان، صدرا، کمال، هشترود، باران و واران) نیز به عنوان عامل فرعی در کرتهای افقی ارزیابی شدند. در این پژوهش، صفات مورد بررسی شامل ویژگیهای فیزیولوژیکی مانند سطح برگ، شاخص SPAD، و همچنین صفاتی مانند ارتفاع گیاه، تعداد دانه در سنبله، وزن هزار دانه، تعداد سنبله در واحد سطح، عملکرد زیستی، شاخص برداشت و عملکرد دانه مورد بررسی قرار گرفت. یافتههای پژوهش: نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر رقم بر اغلب صفات، بهجز تعداد دانه در سنبله، و اثر خاکورزی بر کلیه صفات، بهجز وزن هزار دانه، معنادار بود. اگرچه کشت مستقیم موجب افزایش عملکرد زیستی و سطح برگ شد، اما کاهش شاخص برداشت و عملکرد دانه را نیز در پی داشت. رقم باران در سیستم شخم مرسوم با عملکرد دانه 2032 کیلوگرم در هکتار، و ارقام دهقان و نفیس در سیستمهای شخم حداقل و کشت مستقیم، با 1797 و 1694 کیلوگرم در هکتار، بهترین عملکرد را داشتند. همچنین، شخم حداقل همراه با بقایا در اغلب صفات نسبت به بدون بقایا برتری نشان داد. در مجموع، انتخاب ارقام با پتانسیل ژنتیکی بالا، نسبت به نوع خاکورزی، نقش مؤثرتری در بهینهسازی عملکرد گندم دیم ایفا کرد.