بررسی شکلگیری حافظه در داستان مردی که خواب است نوشته ژُرژ پِرِک از منظر آراء هانری بِرگسون
نویسندگان
1 دانشگاه تبریز
doi
10.22067/rltf.2025.92225.1138چکیده
ادبیات بستری است که نویسندگان به نفع اهداف و اندیشههای خود بهره میبرند تا درونمایهها و تکنیکهای پیچیدهی داستانی خود را بهمدد نوآوریهای زبانی و در بطن ملزومات تاریخی و دگرگونیهای اجتماع و احوالات فردی نشان دهند. همچنین خلاقیتهای زبانی و متنی، ظرافتهای داستانی را در بطن مفاهیم، مضامین، نمادها و اَشکال داستانپردازی به تصویر میکشند. بنابراین نگارش خلقشده همچون بازتابی از انگیزههای ذهنی، روانی و اجتماعی مولفان، خود را نمود میدهد. ژُرژ پِرِک از نویسندگان معاصر فرانسه، با ظریفترین تصاویر بازیگونهی متنی، تشویشها، غرابت و هویت گسیختهی انسان معاصر را بههمراه هجو تند جامعه نشان میدهد. پژوهش حاضر با بررسی اَشکال حافظه نزد پِرِک، با یک رویکرد توصیفی-تحلیلی، به تبیین مفاهیم زمان و تجربه انسانی مولف از منظر آراء هانری بِرگسون پرداخته و نقش زمان و جریان آن را در شناسایی لحظات داستانی برجسته میکند. . ژُرژ پِرِک از نویسندگان معاصر فرانسه، با ظریفترین تصاویر بازیگونهی متنی، تشویشها، غرابت و هویت گسیختهی انسان معاصر را بههمراه هجو تند جامعه نشان میدهد. پژوهش حاضر با بررسی اَشکال حافظه نزد پِرِک، با یک رویکرد توصیفی-تحلیلی، به تبیین مفاهیم زمان و تجربه انسانی مولف از منظر آراء هانری بِرگسون پرداخته و نقش زمان و جریان آن را در شناسایی لحظات داستانی برجسته میکند.