سنجش میزان تفاوت تاب آوری جوامع شهری و روستایی در برابر مخاطرات طبیعی نمونه موردی شهرستان گلپایگان
نویسندگان
1 استادیار آب و هواشناسی، واحد یادگار امام (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار برنامه ریزی محیطی، واحد یادگار امام (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکترای برنامه ریزی روستایی، واحد یادگار امام (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشیار جغرافیا وبرنامه ریزی روستایی، واحد یادگار امام (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5 استادیار ژئومورفولوژی، واحد یادگار امام (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر سنجش میزان تفاوت تاب آوری جوامع شهری و روستایی در برابر مخاطرات طبیعی در شهرستان گلپایگان است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی-توسعهای و به لحاظ روش انجام کار، توصیفی- تحلیلی است. در فرآیند پژوهش، ابتدا مبانی نظری تاب آوری و سوابق مطالعاتی آن موردمطالعه قرار خواهدگرفت. جامعه آماری پژوهش را سرپرستان خانوار دو جامعه شهری و روستایی شهرستان گلپایگان تشکیل میدهند که براساس سرشماری سال 1395 برابر با 90086 نفر برابر با 30419 خانوار بوده است. برای انتخاب حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شده است که به وسیله آن تعداد 379 نفر به عنوان حجم نمونه به صورت تصادفی طبقه بندی شده انتخاب شد. جهت تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از آزمون تی تک نمونهای و تحلیل رگرسیون خطی استفاده شده است. نتایج آزمون تی تک نمونهای نشان داد که وضعیت تابآوری اجتماعی در جوامع شهری برابر با 117/3 و در روستاها برابر با 831/2 ارزیابی شده است. وضعیت تابآوری اقتصادی در جوامع شهری برابر با 232/3 و در روستاها برابر با 779/2 ارزیابی شده است. وضعیت تابآوری کالبدی- محیطی در جوامع شهری برابر با 282/3 و در روستاها برابر با 109/3 ارزیابی شده است. وضعیت تابآوری نهادی در جوامع شهری برابر با 207/3 و در روستاها برابر با 101/3 ارزیابی شده است. نتایج رگرسیون خطی نشان داد که شاخص اقتصادی با ضریب بتای 434/0 بیشترین تاثیر را بر جوامع شهری و روستایی دارد و شاخص نهادی با ضریب بتای 167/0 کم-ترین تاثیر را داشته است.