اثر درونمنطقهای و بینمنطقهای تحقیق و توسعه صنعتی بر اشتغال بخش صنعت در استانهای کشور
نویسندگان
1 کارشناس ارشد اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان، سیستان و بلوچستان، ایران
2 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه سیستان و بلوچستان، سیستان و بلوچستان، ایران
doi
10.30465/jnet.2024.44568.2006چکیده
یکی از عوامل مؤثر بر اشتغال، تحقیق و توسعه است. ازاینرو هدف این مطالعه بررسی اثر درون منطقهای و بینمنطقهای تحقیق و توسعه صنعتی بر اشتغال بخش صنعت در استانهای کشور طی دوره زمانی ۱۳۹۸- ۱۳۸۵ با استفاده از الگوی اقتصادسنجی فضایی است. نتایج حاصل از مدل دوربین فضایی (SDM) نشان داده است که ارزشافزوده صنعتی بیشترین اثرگذاری مستقیم را بر اشتغال بخش صنعت در استانهای کشور داشته است. اثرگذاری فضایی این متغیر بر اشتغال بخش صنعت استانهای مجاور مثبت ولی غیر معنادار بوده است. اثرگذاری مستقیم سرمایهگذاری صنعتی بر اشتغال بخش صنعت مثبت ولی غیرمعنادار است. اثر غیرمستقیم (فضایی) سرمایهگذاری صنعتی یک استان بر اشتغال بخش صنعت استانهای مجاور منفی است اما بر اشتغال استانهای مجاور اثر معناداری نداشته است. نتایج تخمین مدل نشان داد که متغیر دستمزد به صورت مستقیم و فضایی بر اشتغال بخش صنعت اثر منفی و معناداری داشته است. همچنین اثرگذاری مستقیم تحقیق و توسعه صنعتی بر اشتغال استانهای کشور مثبت و معنادار بوده است ولی اثرات فضایی آن دارای اثر معناداری نبوده است. بر این اساس پیشنهاد میشود تا برای توسعه اشتغال صنعتی در مناطق مختلف بر روی دو متغیر رشد ارزشافزوده صنعتی و همچنین تحقیق و توسعه صنعتی تمرکز و برنامهریزی صورت گیرد. طبقه بندی JEL: R11, R15, L26