تأثیر غلظت‌های مختلف ساکارز، نیترات سدیم و سولفات روی بر میزان تولید رنگینه توسط موناسکوس پرپورئوس

نویسندگان

1 گروه زیست فناوری قارچ‌های صنعتی، جهاد دانشگاهی

2 گروه زیست فناوری قارچ‌های صنعتی، جهاد دانشگاهی

3 گروه باغبانی دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی

doi
چکیده

در سال‌های اخیر مطالعات فراوانی بر روی محیط‌های کشت مناسب رشد قارچ موناسکوس پرپورئوس به‌منظور ایجاد شرایط مناسب در فرآیند افزایش تولید رنگینه، صورت گرفته است. در این پژوهش میزان تولید رنگینه و بیوماس توسط موناسکوس پرپورئوس (DSMZ 1603) با استفاده از سه سطح نیترات سدیم (1.5، 3 و 4.5 گرم در لیتر) 5 سطح ساکارز (75، 100، 125، 150 و 175 گرم در لیتر) در قالب طرح فاکتوریل و پنج سطح سولفات روی (0، 5، 10، 15 و 20 میلی‌گرم در لیتر) در قالب طرح کاملاً تصادفی بررسی شد. تیمارهای کشت شده در محیط مایع درون انکوباتور شیکردار در دمای 25 درجه سانتی‌گراد و 120 دور در دقیقه قرار گرفتند. براساس نتایج، تولید رنگینه‌ها با افزایش سطح ساکارز به‌طور معنی‌داری افزایش یافت اما با افزایش سطح نیترات سدیم افزایش معنی‌داری نداشت. بیشترین تولید رنگینه‌ درسطح 175 گرم در لیتر ساکارز همراه با 3 گرم در لیتر نیترات سدیم، مشاهده شد. علاوه بر این بیشترین مقدار بیوماس در غلظت 175گرم در لیتر ساکارز همراه با 4.5 گرم در لیتر نیترات سدیم مشاهده گردید. همچنین نتایج نشان‌ داد، تولید رنگ با افزایش سطح سولفات روی به‌طور معنی‌داری کاهش می‌‌یابد به‌ طوری که بیشترین مقدار تولید رنگینه‌ها در تیمار بدون سولفات روی به دست آمد.