تأثیر رقابتپذیری بر رفاه اجتماعی
نویسندگان
1 استاد گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا
2 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا(س)
3 دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد علوم اقتصادی دانشگاه الزهرا(س)
doi
10.30465/jnet.2021.20548.1201چکیده
امروزه سطح رقابتپذیری ملی یکی از عوامل مؤثر در نیل به رشد اقتصادی پایدار و رفاه بلندمدت کشورها بهشمار میرود. در واقع رقابتپذیری مجموعهای از نهادها، سیاستها و شرایطی را در برمیگیرد که سطح بهرهوری یک کشور را تعیین میکند. سطح بهرهوری نیز به نوبه خود تعیینکننده سطح رفاه است که نظام اقتصادی یک کشور میتواند به آن دست یابد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر رقابتپذیری بر رفاه اجتماعی بیست کشور برگزیده درحال توسعه است. این مطالعه با رهیافت داده های تابلویی و به روش گشتاورهای تعمیمیافته (GMM) طی دوره زمانی 2015-2007 انجام شده است. نتایج مطالعه حاکی از تأثیر مثبت و معنی دار شاخص رقابتپذیری جهانی و هر کدام از سه شاخص اصلی آن (الزامات اساسی، کارایی محور و نوآوری محور) بر رفاه اجتماعی در گروه مورد بررسی است. همچنین تأثیر شهرنشینی، وفور منابع طبیعی، اندازه دولت و نرخ بیکاری به عنوان متغیرهای کنترلی در الگو، مورد بررسی قرار گرفت که از این میان تأثیر شهرنشینی بر رفاه اجتماعی مثبت و معنی دار، تأثیر نرخ بیکاری و اندازه دولت منفی و معنی دار و اثر وفور منابع طبیعی منفی اما بیمعنی است. یافتهها همچنین نشان داد هرچه وزن بیشتری به توزیع درآمد در تابع رفاه اجتماعی داده شود، از تأثیر مثبت قدرت رقابتپذیری، شاخصهای سهگانه آن و نیز شهرنشینی بر رفاه اجتماعی کاسته میشود.