اثرات سطوح مختلف پری بیوتیک ایزومالتوالیگوساکارید بر عملکرد رشد، ترکیب بیوشیمیایی بدن و ایمنی موکوس ماهی جوان تیلاپیای قرمز (Oreochromis mossambicus×Oreochromis niloticus)

doi
10.22113/jmst.2022.367844.2499
چکیده

در این مطالعه به جهت استفاده از پری‌بیوتیک‌ها به عنوان یکی از بهترین راهکارها برای حفظ سلامت آبزیان پرورشی و افزایش مقاومت آنها در برابر عوامل بیماریزا به جای آنتی‌بیوتیک‌ها، اثرات سطوح مختلف پری‌بیوتیک ایزومالتوالیگوساکارید بر عملکرد رشد، ترکیب بیوشیمیایی بدن و ایمنی ماهی جوان تیلاپیای قرمز (Oreochromis mossambicus × Oreochromis niloticus) مورد بررسی قرار گرفت. به این منظور تعداد 300 قطعه ماهی تیلاپیای قرمز در 15 آکواریوم با حجم آبگیری100 لیتر در 5 تیمار با 3 تکرار به صورت تصادفی تقسیم شدند. تیمارهای آزمایشی به شرح تیمار شاهد: جیره غذایی پایه بدون ایزومالتوالیگوساکارید، تیمار اول: جیره غذایی حاوی 5/2 گرم ایزومالتوالیگوساکارید در هر کیلوگرم غذا، تیمار دوم: جیره غذایی حاوی 5 گرم ایزومالتوالیگوساکارید در هر کیلوگرم غذا، تیمار سوم: جیره غذایی حاوی 10 گرم ایزومالتوالیگوساکارید در هر کیلوگرم غذا، تیمار چهارم: جیره غذایی حاوی 20 گرم ایزومالتوالیگوساکارید در هر کیلوگرم بودند. لذا ماهیان سه بار در روز در حد سیری به مدت 8 هفته تغذیه شدند. نتایج نشان داد که پری‌بیوتیک ایزومالتوالیگوساکارید استفاده شده منجر به بهبود عملکرد رشد و تغذیه‌ای، ترکیبات بیوشیمیایی بدن و برخی شاخص‌های بیوشیمیایی سرم خون ماهی تیلاپیای قرمز شده است. همچنین شاخص‌های ایمنی موکوس ماهیان نیز تحت تاثیر استفاده از جیره‌های غذایی حاوی پری‌بیوتیک ایزومالتوالیگوساکارید بهبود پیدا کردند. تیمار سوم در بین تیمارهای آزمایشی بهترین عملکرد را از نظر مقدار وزن نهایی (31/0±4/13گرم)، ضریب تبدیل غذایی (02/0±02/1)، درصد پروتئین بدن (25/0±49/13)، پروتئین سرم خون (10/0±66/4 گرم در دسی-لیتر)، گلوبولین (02/0±23/3 گرم در دسی‌لیتر) و شاخص‌های ایمنی موکوس مانند پروتئین موکوس‌ (05/1±29/20 میلی‌گرم در میلی‌لیتر)، ایمونوگلوبین(32/0±62/7 میلی‌گرم در میلی‌لیتر) و فعالیت لیزوزیم (24/0±14/9 واحد در میلی‌لیتر) نشان داد. لذا می‌توان نتیجه‌گیری نمود استفاده از پری‌بیوتیک ایزومالتوالیگوساکارید در سطح 1 درصد اثرات مطلوبی بر عملکرد ماهیان جوان تیلاپیای قرمز دارد.