ارزیابی شاخصهای فنی کاشت در کارنده کمخاک ورز اصلاح شده در زراعت سویا
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک بیوسیستم دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
2 استادیار گروه مهندسی مکانیک بیوسیستم، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
3 دانشیار گروه مهندسی مکانیک بیوسیستم دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
4 مربی پژوهش بخش تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی گلستان، گرگان، ایران
doi
10.22092/erams.2020.341635.1339چکیده
پیشبرهای ادوات بیخاکورزی بهترین وسیله برای عبور از بین بقایای گیاهی هستند که به همراهشیاربازکنها، خاک را برای استقرار بذرآماده میکنند. به همین منظور چهار نوع خاکورز شاخهای در جلوی ردیفکار مکانیکی سویا نصب و آزمایشی بر پایه طرح کرتهای خرد شده نواری انجام شد. چهار عامل اصلی شامل خاکورز (پنجهغازی، ناخندار، قلمی و T وارونه) و سه عامل فرعی سرعت پیشروی تراکتور (8/4، 2/7 و 4/9 کیلومتر بر ساعت) بودند و ردیفکار روی فواصل ردیف 50 سانتیمتر تنظیم شد. خاکورز پنجه غازی نسبت به دیگر خاکورزهای مورد بررسی دارای بیشترین عرض و عمق خاکورزی به مقدار 4/24 و 3/7 سانتیمتر بود. نتابج نشان داد خاکورز T وارونه در عمق 5/51 میلیمتری کاشت با کمترین میزان پراکندگی، اگرچه اختلاف معنیداری نداشته ولی بیشترین بازده یکنواختی توزیع بذر روی ردیف به میزان 4/80 % را داشت و افزایش سرعت تغییری در عمق کاشت بذرها ایجاد نکرد اما فاصله طولی بین دو بذر را افزایش داد. همچنین بیشترین شاخص کیفیت دقت کاشت با 7/42 % و کمترین شاخص چندتایی کاشت با 8/46 % مربوط به این تیمار بوده و درصد نکاشت آن نیز به مقدار 5/10 درصد در حدود سایر خاکورزها بوده است. هرچند خاکورز T وارونه بهتر بوده و در سرعت 8/4 کیلومتر بر ساعت کارایی بیشتری را از نظر شاخصهای فنی کاشت داشته است اما خاکورز ناخندار عملکرد محصول بیشتری را باعث شده و سادهتر و کمهزینهتر است و از بین بقایای گیاهی راحتتر عبور میکند.