تحلیل روایت‌شناختی سورۀ «فیل» بر پایۀ نظریۀ روایت‌شناسی ژرار ژنت

نویسندگان

1 استادیار گروه زبان وادبیات فارسی، مجتمع آموزش عالی زبان، ادبیات و فرهنگ‌شناسی جامعه المصطفی العالمیه، قم

doi
10.22034/paq.2025.2069588.4049
چکیده

قرآن کریم به عنوان معجزۀ جاودان پیامبر خاتمˆ، توجه اندیشمندان مختلفی را به خود جلب کرده است که از آن جمله، دانشمندان علوم ادبی می­باشند که به پژوهش­های بسیاری دربارۀ قرآن پرداخته‌اند. در دورۀ معاصر، نظریه‌های مختلفی در باب متون ادبی و نحوۀ بررسی و ارزیابی آنها ارائه شده که یکی از پرکاربردترین آنها نظریۀ ساختارگرایی است که «روایت‌شناسی» شاید مهم‌ترین جلوۀ آن باشد. پژوهش پیش رو با بررسی متن سورۀ فیل به روش تحلیلی ـ توصیفی، بر آن بوده که جنبه‌های روایت‌شناختی موجود در آن را بر اساس روایت‌شناسی «ژرار ژنت» کشف و عرضه کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که روایتِ سوره بر اساس فنونی چون «زمان‌پریشی»، «تلخیص روایی» و «بسامد مکرر» طراحی شده است. راوی سوره (خداوند) نیز هم‌زمان در مقام «دانای کل» و «فاعل اصلی» عمل کرده که به شکل‌گیری نوع خاصی از «کانونی‌سازی» منجر شده است. پرسش‌های تقریری و وارد کردن زاویۀ دید و افق ادراکی مخاطب در روایت، نوعی کانونی‌سازی مشارکتی نیز ایجاد کرده و مخاطب را در فرآیند ادراکی روایت درگیر ساخته است. این ساختار روایی نشان می‌دهد قرآن با به کارگیری الگوهای ویژۀ روایت، گفتمانی خلق کرده که در آن فرم و محتوا در خدمت هدف (هدایت انسان) قرار گرفته است.