مقایسۀ فنی سه روش برداشت نیمه مکانیزه، مکانیزۀ چند مرحله ای و مکـانیزۀ تـک مرحلـه ای (کمبـاین) چغندرقند در مزارع شهرستان جوین استان خراسان رضوی

نویسندگان

1 دانشیار گروه مهندسی مکانیک بیوسیستم، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

2 استادیار گروه مهندسی مکانیک بیوسیستم، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

3 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی مکانیک بیوسیستم، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

4 استادیار گروه مهندسی مکانیک بیوسیستم، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

5 استادیار گروه اصلاح نباتات و بیوتکنولوژی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

doi
10.22092/erams.2019.126410.1316
چکیده

در این پژوهش، سه روش برداشت چغندرقند شامل نیمه ­مکانیزه، مکانیزۀ چند ­مرحله­ای و مکانیزۀ تک مرحله ­ای (کمباین) در استان خراسان ­رضوی (شهرستان جوین) از نظر برخی عوامل فنی مقایسه شدند. میزان مجموع ضایعات محصول شامل طوقه، غده­ های آسیب دیده و غده­ های سالم برداشت نشده با 1944، 542، و 454 کیلوگرم در هکتار به ترتیب مربوط به روش برداشت مکانیزۀ چند مرحله ­ای، مکانیزۀ تک مرحله­ ای و نیمه مکانیزه به دست آمد. بیشترین اثر تراکم بر خاک بر حسب افزایش در شاخص مخروط، در روش مکانیزۀ تک ­مرحله­ ای و بعد از آن در روش مکانیزۀ چند مرحله­ ای به­ دست­ آمد. مصرف سوخت در روش برداشت مکانیزۀ تک مرحله­ ای و روش نیمه مکانیزه به ترتیب برابر با 25 و 33 درصد مصرف سوخت در روش برداشت مکانیزه چند مرحله ­ای حاصل شد. درصد انرژی مصرف شده در روش برداشت مکانیزۀ تک مرحله ­ای و نیمه مکانیزه به ترتیب 24 و 34 درصد انرژی مصرف شده در روش برداشت مکانیزۀ چند مرحله ­ای به دست آمد. روش برداشت با کمباین مزیت­ های نسبی بیشتری در مقایسه با دو روش دیگر دارد و تنها محدودیت این روش، ایجاد تراکم بیشتر خاک است که به تمهیدات فنی برای جلوگیری از آن نیاز خواهد داشت.