نابرابریهای فضاییِ قدرت سیاسی-اقتصادی: نگاهی دیگر به اقتصاد سیاسی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد
2 دانشیار دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد
3 استادیار دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری دانشگاه یزد
4 دانشیار، دانشکده حقوق، علوم سیاسی و تاریخ، دانشگاه یزد
doi
10.30465/ce.2021.6976چکیده
ادبیات اقتصادی از دیرباز در مورد واژگان مزیت مطلق و نسبی و در دهههای اخیر در زمینه مزیت رقابتی مفهومپردازی کرده و کوشیده است تا با آنها تمایزات توسعه مناطق را تفسیر کند. با وجود این، نتایج حاصل از پژوهشهای پیشین در زمینه اقتصاد منطقهای ایران نشان میدهد که توسعه مناطق با این مفاهیم بیگانه بوده و قابل توضیح نیست. به عبارت دیگر، مزیتهای سه گانه فوق نمیتواند تفاوت سطوح توسعه مناطق ایران را تبیین کند. به همین دلیل، مقاله حاضر میکوشد تا عدم تعادلهای منطقهای را نه با متغیرهای اقتصادی و مزیتهای یاد شده، بلکه با متغیر قدرت اقتصادیِ تبلوریافته در قدرت سیاسی ارزیابی کند. این پژوهش، نحوه توزیع قدرت سیاسی-اقتصادی بین مناطق ایران طی دوره 1391-1398 مورد کنکاش قرار داده و سعی میکند تا عدم توازنهای قدرت در بین مناطق ایران را بر اساس بودجه نهادها و مقامات آنها به تصویر بکشد. نتایج این مطالعه نشان میدهد که قدرت سیاسی-اقتصادی بین مناطق ایران به طور ناهمگن توزیع شده است. بر این اساس و با توجه به تسلط فراگیر و مرکزگرایِ دولت بر بودجه کشور، توزیع نابرابرِ قدرت سیاسی-اقتصادی را میتوان به عنوان عاملی برای توسعه نامتوازن مناطق تلقی کرد.
