تجزیه ناکارایی پژوهشی دانشگاههای منتخب دولتی در ایران
نویسندگان
1 دکترای مالی و اقتصاد بخش عمومی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران
2 دکترای مالی و اقتصاد سنجی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران
doi
10.30465/ce.2021.7099چکیده
دولتها بخش عمده مخارج دانشگاهها را تأمین میکنند. از آنجا که دانشگاه به عنوان یک نهاد چند مأموریتی، درون خود دارای ناهمگنیهای زیادی است، دولت برای تخصیص منابع باید چند تکلیفه بودن و این ناهمگنیها را لحاظ نماید. هدف این مقاله نشان دادن این موضوع است که عملکرد پژوهشی بین دانشگاهها و گروههای علمی متفاوت است و در نتیجه منابع نیز باید به صورت متفاوت تخصیص داده شود. از طرفی دیگر در این مقاله، میزان ناکارایی تخصیص منابع، در سطح دانشگاه ها و همچنین درون گروهها بررسی می گردد. برای نیل به این اهداف، عملکرد پژوهشی نمونهای از دانشگاههای جامع دولتی و گروههای آنها را در نظر گرفته و با استفاده از روش چندمرحلهای تحلیل پوششی دادهها ارزیابی شده است. یافتههای این ارزیابی نشان داد که علاوهبر توجه به سازوکار تخصیص منابع بین دانشگاهها، دولتها باید به تفاوت گروههای علمی هم توجه نمایند. در این مقاله نشان داده شد که در نمونه مورد ارزیابی، به طور میانگین حدود 30 درصد از ناکارایی در استفاده از منابع مربوط به سطح دانشگاه و 70 درصد ناشی از ناکارایی درونگروهی است. بنابراین، سیاستگذار برای ارتقای عملکرد پژوهشی باید ناهمگنی دانشگاهها و گروهها را لحاظ نماید.
