تحلیل جایگاه روحانیت در سیاست از منظر آیت الله مهدوی کنی (رحمت ا لله علیه)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، جمهوری اسلامی ایران (نویسنده مسئول).
2 استاد گروه جامعه شناسی سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، جمهوری اسلامی ایران.
doi
10.30497/pkn.2022.243008.2984چکیده
تحلیل جایگاه روحانیت در سیاست و به تبع آن، نسبت دین و سیاست، از مباحث پُرتکرار در حوزه علوم انسانی اسلامی و حتی سکولار به شمار میرود. در این پژوهش، تلاش شده است تا از منظر آیتالله مهدوی کنی به واکاوی این موضوع پرداخته شود. سؤال اصلی پژوهش عبارت است از اینکه: جایگاه روحانیت در سیاست از منظر آیتالله مهدوی کنی چیست؟ برای رسیدن به پاسخ، از روش تحلیل مضمون استفاده شده و نتیجه این پژوهش نشان از آن دارد که آیتالله مهدوی کنی معتقد به نقشآفرینی دین در نوع نظام سیاسی، مشروعیت نظام سیاسی، تعیین حاکم نظام سیاسی، حقوق و تکالیف شهروندی، گزینش کارگزاران سیاسی و سبک سیاستورزی است. بر این اساس در باب سیاستورزی روحانیت، به پنج بُعد مبنا، ضرورت، حوزههای مجاز و غیرمجاز و در نهایت لوازم سیاستورزی روحانیت اشاره کردهاند. ایشان عرصه سیاستورزی روحانیت را منحصر به راهبری و ارشاد ندانسته و ورود به حوزههای تقنین، قضاء، اجرا و اداره را نیز، از وظایف روحانیت در عرصه سیاست و حکومت، تحلیل میکند.
