تحلیل روابط جمهوری اسلامی ایران و سوریه در پرتو نظام موازنه قوا در خاورمیانه
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای علوم سیاسی. دانشگاه تربیت مدرس.تهران.جمهوری اسلامی ایران.
2 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد. واحد تهران مرکزی.تهران. جمهوری اسلامی ایران
doi
10.30497/pk.2021.15007.2669چکیده
سوریه عالیترین سطح روابط یک کشور عربی با جمهوری اسلامی را داشته است. این کشور طی جنگ تحمیلی از حامیان ایران بود وپس از آن نیز روابط سیاسی دو کشور با مبادلات اقتصادی و ارتباطات فرهنگی تکمیل شد و تهران و دمشق را به عنوان متحدان استراتژیک در خاورمیانه مطرح کرد. برای تحلیل روابط دو کشور باید به زمینههای ایدئولوژیک و استراتژیک این مناسبات پرداخت. ایدئولوژی مشترک اساساً یک جهتگیری ضد امپریالیستی بوده که در گرایشهای ضد آمریکایی و ضد صهیونیستی و حمایت از گروههای فلسطینی متبلور شده است. هر دو کشور ضمن حفظ استقلال در جهت بهرهبرداری از نیروهای فراملی در منطقه گام برداشته و یک نوع ثبات را در مقابل تهدیدهای امنیتی خاورمیانه که عمدتاً ناشی از فشارهای جهانی قدرتها است، به وجود آوردهاند. در این راستا مقابله با تهدید مشترک در مقاطع جنگ تحمیلی (صدام حسین و رژیم صهیونیستی) و پس از آن (عربستان) و نیز تلاش ایران در جهت صعود به جایگاه قدرت منطقهای عوامل اصلی اتحاد راهبردی دو کشور به شمار میروند. بدینترتیب اتحاد ایران و سوریه موازنه قدرت جدیدی را در منطقه پدید میآورد که در پی به چالش کشیدن نظم منطقهای متأثر از سیاستهای مداخلانهجویانه غربی است.