ارزیابی توزیع فضایی خدمات بهداشتی- درمانی و ارائۀ الگوی توزیع بهینه مورد شناسی: استان خوزستان
نویسندگان
1 استاد گروه جغرفیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
doi
10.22111/gaij.2016.2494چکیده
با توجه به مسائلی که در زمینۀ توزیع فضایی خدمات در کشورهای درحال توسعه وجود دارد، نظیر فقدان سلسله مراتب مراکز توزیع در سطح منطقه، موضوع توزیع فضایی خدمات بیش از پیش مورد توجه قرارگرفته است؛ بنابراین، هدف این مقاله مشخص کردن چالشهای موجود براساس مؤلفههای بهداشتی-درمانی از طریق رتبهبندی شهرستانهای استان خوزستان و همینطور ارائۀ الگوهای بهینهسازی در توزیع فضایی خدمات است. روش پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی بوده و مبتنی بر منابع اسنادی و کتابخانهای است. برای سطحبندی از روش تصمیمگیری ویکور و برای تجزیه و تحلیل دادهها از نرمافزارهای SPSS، GISو Excelاستفادهشده است. نتایج پژوهش، نشاندهندۀ توزیع نابرابر خدمات بهداشتی- درمانی در شهرستانهای استان خوزستان است که شهرستان اهواز با امتیاز صفر در بالاترین سطح توسعه و شهرستان باوی با امتیاز 1 در پایینترین سطح قرارگرفتهاند. همچنین ضریب همبستگی شاخص ویکور با تعداد جمعیت 0.652 و با درصد شهرنشینی 0.642 بوده که همبستگی بالایی است. در پایان با توجه به نتایج بهدست آمده از تحلیل، الگوی توزیع فضایی بهینۀ خدمات بهداشتی- درمانی در استان خوزستان پیشنهاد گردیده است.