شگردهای دستوری و بلاغی فرهاد میرزا در منشآت در شش نامۀ حکومتی، سیاسی و شخصی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 استادیار، زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/jrll.2025.81797.1099چکیده
مطالعۀ ساحت زبان با هدف فهم و کشف مفاهیم اجتماعی از مباحث قابلتوجه است. بر اساس این رویکرد نظاممند و منسجمِ برآمده از زبانشناسی انتقادی و تحلیل گفتمان انتقادی، میتوان در پی این بود که چگونه مفاهیم اجتماعی مانند ایدئولوژی، گفتمانهای غالب، نظامهای قدرت و مانند اینها از طریق زبان بیان میشوند در مراحل بعدی اساس شکلگیری آثار ادبی میگردند، و همچنین به روشهای گوناگون بر جهان خارج و جهان ذهنی مخاطبان تأثیر میگذارند. در این روش تحلیل زبانی و بلاغی نخست لایههای مختلف تشکیلدهندۀ متن استخراج میشوند، سپس با تحلیل انتقادی عناصر هر لایه میتوان به ایدئولوژی مؤلف که اساس تشکیلدهندۀ متن است پی برد. فرهادمیرزا از برجستهترین نویسندگان دورۀ قاجار و عهد ناصری است. منشآت او که به تقلید از منشآت قائم مقام و بر سیاق ترسل و منشآتنویسی دورۀ قاجار تحریر شده، از موفقترین نمونههای نثر دورۀ ناصری برجستهترین اثر نثر اوست. در این پژوهش با روش کیفی و کمّی عناصر زبانی و بلاغی شش نامۀ شخصی، سیاسی و حکومتی تحلیل شد. از نتایج این پژوهش این است که در نامههای با بافت سیاسی و خطاب به بزرگان از جملات مرکب، صناعات ادبیای مانند تشبیه بلیغ، کنایههای غیرایما و معانی ثانویه استفاده شده، درحالیکه در نامههای شخصی میزان صناعات ادبی اندک است، جملات غالباً ساده و بدون معنای ضمنیاند. درواقع در تمامینامههای بررسی شده کاربرد پربسامد وجه اخباری، جملات معلوم و اسنادی بیانگر قاطعیت بالای متن و قدرت بالای نویسنده است.