اثر شهرنشینی و سرریزهای فضایی آن بر بهرهوری نیروی کار در استانهای ایران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد اقتصاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استاد گروه اقتصاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 استادیار گروه اقتصاد، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22054/ijer.2023.69840.1135چکیده
امروزه کشورها به این مهم دست یافتهاند که منابع در دسترسشان مانند انسان، منابع طبیعی و سرمایه محدود است و برای استفاده بهینه از آنها راهی جز تعدیل مصرف و افزایش بهرهوری وجود ندارد و در این بین نیروی کار بهعنوان سرمایه انسانی و عامل اساسی در تولید، توجه ویژهای را به خود جلب کرده است که بسیاری از عوامل مانند موقعیت جغرافیایی، دستمزد، رفاه و سلامت، مجاورتها و تراکمها میتواند بهرهوری آن را تحت تاثیر قرار دهد. از اینرو، هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر شهرنشینی و سرریزهای فضایی آن با استفاده از مولفههای شاخص توسعه انسانی، نرخ شهرنشینی، تراکم جمعیتی و دستمزد صنعتی نیروی کار بر بهرهوری نیروی کار استانی در بازه زمانی 1398 - 1385 بر اساس الگوی تابلویی فضایی شامل مقاطع استانی و سری زمانی بیان شده است. در این مطالعه نتایج بیانگر وجود خودهمبستگی فضایی در بین استانهای مورد بررسی بوده و متغیرهای شاخص توسعه انسانی، نرخ شهرنشینی و دستمزد صنعتی، دارای اثرات مستقیم و غیرمستقیم مثبت و معناداری بر بهرهوری نیروی کار و شاخص تراکم جمعیتی، دارای اثر مستقیم مثبت و اثر غیرمستقیم منفی بر بهرهوری نیروی کار استانی است.
