اثر مخارج تحقیق و توسعه بر رشد اقتصادی کشورها با استفاده از روشهای PMG و MG (مطالعه موردی ایران و شرکای تجاری منتخب)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری اقتصاد، دانشکده اقتصاد و مدیریت دانشگاه قم، قم، ایران.
2 استادیار، دانشکده مهندسی برق، دانشگاه صنعتی اراک، اراک، ایران
doi
10.22096/esp.2022.135362.1401چکیده
امروزه سرمایهگذاری در بخش تحقیق و توسعه از جمله موضوعات مهم در برنامهریزی کلان اقتصادی کشورها، به شمار میآید. با توجه به اینکه هزینههای این نوع سرمایهگذاری قابل توجه است، ارزیابی اثرات مخارج تحقیق و توسعه بر رشد اقتصادی و میزان بازگشت واقعی آن، برای سیاستگذاران اهمیتی ویژه دارد. بنابراین مطالعه حاضر با استفاده از روش میانگین گروهی تلفیقی (PMG) به تحلیل و بررسی اثر مخارج تحقیق و توسعه بر رشد اقتصادی ایران و شرکای منتخب تجاری آن، طی سالهای (2018 -2001) میپردازد. نتایج بهدستآمده حاکی از آن است که در بلندمدت رشد مخارج تحقیق و توسعه با ضریب 46/0 اثر مثبت و معنادار بر رشد اقتصادی کشورها دارد. همچنین از متغیرهای رشد موجودی سرمایه فیزیکی و نیروی کار شاغل در مدل استفاده شده است و نتایج بیانگر وجود رابطه علّی بلندمدت از سوی متغیرهای مذکور بر رشد اقتصادی است. نتایج کوتاهمدت حاصل از روش PMG برای کشور ایران بیانگر آن است که متغیرهای رشد هزینههای تحقیق و توسعه، موجودی سرمایه فیزیکی و نیروی کار شاغل دارای اثرات مثبت و معنادار بر رشد اقتصادی ایران در دوره بررسی هستند؛ ازاینرو اتخاذ سیاست توسعه اعتبارات به بخش تحقیق و توسعه در کل زیرمجموعههای اقتصادی کشور، همزمان با افزایش کیفیت و کمیت عوامل تولید برای دستیابی به رشد اقتصادی مستمر و پایدار ضروری است.