کاربست نظریات همگرایی در طراحی مدل همگرایی منطقهای در حوزه همسایگی جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی مقطع دکترا رشته مسائل ایران دانشکده عولم سیاسی و معارف اسلامی دانشگاه امام صادق علیه السلام
2 عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام
doi
10.30497/pk.2017.2012چکیده
همگرایی منطقهای به عنوان راهی برای همکاری کشورهای یک منطقه، کاهش منازعات و دستیابی به صلح پس از پایان جنگ جهانی و با جامعه زغال و فولاد اروپا به عرصه سیاست وارد و در ادامه نیز به عنوان الگویی موفق برای همکاری در سایر مناطق جهان مورد استفاده قرار گرفته است. به دنبال آن با توسعه روابط و اهمیت روزافزون همکاری، نظریات مختلفی در تبیین مؤلفهها و اصول همگرایی منطقهای مطرح گردید. هرچند این نظریات در برخی مناطق کاربرد موفقی داشتهاند اما در منطقه غرب آسیا همچنان چالشهای مهمی در مسیر همکاری و همگرایی منطقهای وجود دارد؛ تا جایی که برخی این منطقه را استثنا در همگرایی میدانند. پژوهش حاضر در پاسخ به این سؤال که چگونه میتوان از نظریات همگرایی در منطقه جغرافیایی ایران و همسایگانش بهره برد و چه مدلی برای تبیین این همگرایی مناسب است اقدام به طراحی مدلی سهوجهی در دستهبندی روابط ایران با کشورهای همسایه در حوزههای مفاهمه، معامله و مقابله نموده است. این پژوهش تلاش دارد تا با بهکارگیری نظریات موجود ضمن ارائه این مدل، ویژگیهای هر حوزه را تبیین و مدلی بومی برای همگرایی ایران با همسایگانش ارائه نماید.
