معناشناسی واژۀ «عذاب» در قرآن کریم با تکیه بر روابط همنشینی و جانشینی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد ادبیات عرب دانشگاه خلیج فارس بوشهر
2 استادیار دانشگاه خلیج فارس بوشهر
3 دانشیار دانشگاه خلیج فارس بوشهر
doi
چکیده
دانش معناشناسی مطالعۀ علمی معنا است که به تحلیل معنای واژهها با توجه به نظام معنایی آن میپردازد. از مهمترین راههایی که امروزه در علم معناشناسی مورد توجه ادبپژوهان واقع شده، تکیه بر روابط همنشینی و جانشینی است؛ زیرا از طریق شبکه معنایی با بررسی واژگان در سیاق آیات میتوان به معنای دقیقی از واژه دست یافت. واژۀ «عذاب» یکی از پربسامدترین واژگان قرآنی محسوب میشود. در پژوهش حاضر در پی آن هستیم به این سؤال پاسخ دهیم که مهمترین همنشینها و جانشینهای واژۀ عذاب چیست؟ با نگاهی معناشناختی بر محور همنشینی و جانشینی میتوان گفت که این واژه در قرآن کریم بر محور همنشینی با واژگانی چون «کفر»، «ظلم»، «کبر»، «نفاق» و ... همنشین شده است که این عوامل زمینهساز عذاب میشوند. در محور جانشینی نیز با واژگانی چون «خسر»، «حبط»، «عقاب»، «نار»، «جزاء» و ... دارای هممعنایی نسبی است که هرکدام بهنوعی، عذاب را نشان میدهند. هدف از پژوهش حاضر بررسی واژۀ «عذاب» با روش توصیفی- تحلیلی، مطالعات واژهشناسانه و تحلیل از طریق همنشینی واژهها و جانشینی است؛ بنابراین پس از انتخاب واژۀ محوری «عذاب»، نخست همنشینهای پربسامد این واژه تعیین و سپس بر اساس همنشینها به جانشینهای این مفهوم پرداخته میشود.