کارکردهای داستان حضرت موسی(ع) در شعر سبک خراسانی و عراقی
نویسندگان
1 استادگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 دانشجوی دکتری بخش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
doi
چکیده
حضور حجم گستردۀ توأم با ظرفیتهای فکری و بلاغی داستانهای پیامبران در قرآن کریم، مایۀ پذیرش نقشهای گوناگون از سوی این قصص قرآنی در عرصة شعر فارسی شدهاست. در این میان، گستردگی رخدادهای دورة حیات و تنوّع ابعاد شخصیتی حضرت موسی کلیمالله(ع) در قرآن، بهویژه تقابل او با نیروهای مخالف در چندین جبهۀ اعتقادی، سیاسی و اقتصادی، سبب شدهاست سرایندگان فارسیزبان هریک بهتناسب افق فکری خود دریافتهای گوناگونی از آن بهعمل آورند و بهدلیل اشتمال آن بر گزیده های حکمت و عرفان و چکیدۀ نظریّات تعلیمی صوفیه و اهل تصوّف، آن را آیینۀ طریقت و دستورالعمل آموزههای خود قرار دهند. موضوع این مقاله، تحلیل کارکردهای چندگانۀ داستان موسی(ع) در شعر فارسی با تأکید بر نقش و بنمایههای تعلیمی و تربیت عرفانی آن، بر پایۀ دو شیوة سندکاوی و بررسی توصیفی است. بر اساس این پژوهش، کارکردهای این قصّه در شعر فارسی دارای چهار گونۀ ستایشی، وصفی، تعلیمی و عرفانی است و دو کارکرد اخیر، افزون بر همسویی با اهداف قرآنی آن، از جذّابیت، لطایف عرفانی، دلالتهای معنایی چندگانه و نقشهای انگیزشی و اقناعی برخوردار است و بههمینسبب، در نظام تربیت اجتماعی و تعلیم باطنی ایرانیان پیوسته بهعنوان «رسانة» تربیتی و معرفتی مورد توجّه بودهاست.