ارزیابی و سنجش کیفیت زندگی و تأثیر آن بر مشارکت شهروندان در امور شهری مورد شناسی: شهر مینودشت
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا، دانشگاه گلستان، گرگان
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته¬ی جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه گلستان، گرگان
3 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته ی جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان
doi
10.22111/gaij.2014.1479چکیده
کیفیت محیط و زندگی شهری از موضوعاتی است که از سوی علوم مختلف مورد توجه قرار میگیرد. در این بین، دانش جغرافیای شهری کیفیت زندگی را در ارتباط با محیط و تأثیر آن بر نحوهی عملکرد شهروندان، مورد مطالعه قرار میدهد. امروزه کیفیت زندگی، عالیترین مرتبه در اهداف برنامهریزی اجتماعی- اقتصادی و دارای دو بعد ذهنی و عینی میباشد. ابعاد ذهنی، به ادراک شخص از کیفیت زندگی خود و اطرافیانش توجه دارد و مفهومی کیفی و نسبی است. اما ابعاد عینی، قابل مشاهده و اندازهگیری است و مفهومی کمّی دارند. در این پژوهش ابتدا کیفیت زندگی در ابعاد سلامت محیطی، اجتماعی، جسمانی، روانی (ابعاد ذهنی) و همچنین کیفیت محیط شهری (ابعاد عینی) مورد ارزیابی و سنجش قرار گرفته و سپس رابطه کیفیت محیط و زندگی با میزان مشارکت شهروندان در امور شهری مورد بررسی قرار گرفته است. جامعه آماری این پژوهش کلیه سرپرستان خانوار شهر "مینودشت" میباشد که با بهرهگیری از فرمول کوکران و با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده، تعداد 250 نمونه انتخاب و اطلاعات توسط پرسشنامهی محققساخته، جمعآوری شده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که ابعاد سلامت اجتماعی و روانی بالاتر از حد متوسط و ابعاد سلامت محیطی و جسمانی و همچنین کیفیت محیط شهری پایینتر از حد متوسط قرار دارند. همچنین نتایج آزمون آماری تحلیل واریانس نشان داد که افزایش کیفیت محیط و زندگی در شهر میتواند به افزایش مشارکت شهروندان در امور شهری منجر شود و بین این دو رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد.
