تحلیل آواشناختی سجع در قرآن کریم از منظر انسجام بخشی به متن ( بررسی موردی سورههای طور، نجم، قمر، رحمن و واقعه)
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
2 کارشناس ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه بین المللی امام خمینی ره
doi
چکیده
امروزه با گستردگی مباحث زبانشناسی متن، افقهای نوینی در مطالعهی متن قرآن گشوده شده است. انسجام یکی از معیارهای مهمی است که در متنیت متن دخیل بوده و در بحثهای زبانشناسی متن نیز اهمیت زیادی یافته است و در سطوح مختلفی قابلیت بررسی دارد. یکی از بارزترین جلوههای انسجامی در قرآن کریم، انسجام آوایی حاصل از فواصل آیات است که با برقراری ارتباط و هماهنگی میان آیات، پیوند ناگسستنی میان آن برقرار کرده است، لذا با توجه به جایگاه برجستهای که عامل آوایی سجع در ارتباط و یکپارچگی میان آیات دارد و با توجه به اینکه این عنصرآوایی بیشتر در حوزهی بلاغت سنتی مورد توجه قرار گرفته و به جنبهی انسجامی آن کمتر پرداخته شده است، لذا پژوهش حاضر بر آن است تا کارکرد انسجامی سجع را به شیوهی توصیفی- تحلیلی در چندسوره مورد بررسی قرار دهد، آنطورکه از نتایج پژوهش برمیآید، کارکرد آوایی سجع، نقش بسیار مهم و تاثیرگذاری در ارتباط و به هم پیوستگی آیات دارد که توانسته در کنار دیگر عوامل انسجامی منجر به انسجام تمام متن سوره شود.
