ارزیابی بلندمدت التیام زخم در درختان صدمه دیده در اثر عملیات چوبکشی (مطالعه موردی: جنگل خیرود)
نویسندگان
1 استاد، گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 کارشناسی ارشد مهندسی جنگل، گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
3 دانشیار، گروه جنگلداری و اقتصاد جنگل، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22092/ijfpr.2017.113854چکیده
امروزه با توجه به اعمال شیوه جنگلشناسی نزدیک به طبیعت برای مدیریت جنگلهای هیرکانی و پراکندگی برداشت در این شیوه، کاهش صدمات به توده باقیمانده اهمیت زیادی پیدا کرده است. هدف از این پژوهش، بررسی و مقایسه بلندمدت مقاومت گونهها و قطرهای مختلف درختان در مقابل زخمهای ایجاد شده با اندازه، شدت و محلهای متفاوت و چگونگی تغییرات در محل زخم (التیام و بسته شدن زخم) بود. این پژوهش در بخش پاتم و نمخانه جنگل خیرود با اندازهگیری صدمه به درختان باقیمانده در فاصله پنج متر از دو طرف محور مرکز مسیرهای چوبکشی بهصورت پیمایش زمینی و آماربرداری صددرصد از درختان صدمه دیده انجام شد. نتایج نشان داد که بین نوع گونه و مقدار التیام اختلاف معنیداری وجود داشت و راش مقاومترین گونه در مقابل صدمه مکانیکی بود. با افزایش قطر و با افزایش اندازه زخم (مساحت اولیه زخم)، نسبت التیام بهطور معنیداری کاهش مییافت. با افزایش ارتفاع محل زخم، درصد التیام زخم تغییر معنیداری نداشت و با افزایش شدت زخم، درصد التیام بهطور معنیداری کاهش مییافت. همچنین، سن زخم اثر معنیداری بر نسبت التیام زخم و موقعیت درختان در مسیر چوبکشی تأثیر معنیداری بر مقدار صدمات به درختان باقیمانده داشت. با توجه به این نکته که بیشتر زخمها در ارتفاع تا یک متری درخت ایجاد میشوند و این قسمت از درخت با ارزشترین قسمت چوب است، بنابراین تلاش برای کاهش آثار صدمات به توده باقیمانده هنگام عملیات چوبکشی زمینی ضروری است.
