ارزیابی وضعیت نابرابری در استانهای ایران: جهتگیریها و دستاوردها
نویسندگان
1 استادیار اقتصاد ، دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.22054/ijer.2022.66260.1073چکیده
کاهش نابرابری یکی از مسئولیتهای خطیر دولتها در عرصه اقتصادی و اجتماعی محسوب میشود. اثربخشی سیاستهای دولت در کاستن از نابرابری به کیفیت نهادی در عرصه اجرایی و میزان مشارکت، شایستگی و توانمندی افراد بستگی دارد. بخشی از نابرابریهای اقتصادی و اجتماعی، منطقهای است. نابرابری منطقهای از مزیت منطقهای در اثرگذاری بر رشد، تخصصگرایی، درجه تمرکز، تخصیص منابع دولتی و جهتگیری کلان آمایش سرزمین در تعیین اولویتهای سرمایهگذاری اثر میپذیرد. این پژوهش وضعیت نابرابری در استانهای ایران و دستاوردهای آن را ارزیابی کرده است. برای این منظور، سیاستهای اجرایی دولت در نیل به توسعه متوازن و رفع عدم تعادلهای منطقهای به منظور کاهش نابرابری استانی در دوره 1390 تا 1398 بر اساس الگوی ویلیامسون و تایل برآورد و دستاورد سیاستگذاری و اقدامات اجرایی دولت در کاستن از نابرابری ارزیابی شده است. برآوردها نشان میدهد که تخصیص منابع دولتی در قالب مخارج سرمایهای و هزینهای دولت در برخی استانها موجب کاهش نابرابری و در برخی استانها موجب افزایش آن شده است. به عبارت دیگر، کارایی مخارج دولتی در کاهش نابرابری در برخی استانها دارای کارایی و در برخی فاقد کارایی لازم بوده است.
