پارادوکس‌های آموزش روش‌شناسی علم سیاست در ایران؛ برخی راهکارهای عمل‌گرایانه

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق علیه السلام

doi
10.30497/pk.2008.40
چکیده

پارادوکس‌های آموزش روش‌شناسی علم سیاست در ایران؛ برخی راهکارهای عمل‌گرایانه دکتر کاووس سیدامامی تاریخ دریافت: 01/12/86 تاریخ پذیرش: 19/03/87 چکیده مدرسان دروس روش‌شناسی در رشته‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل در فضای خاص فرهنگی و آموزشی جامعة ایران با چند معضل روبه‌رو هستند و بر اساس برداشتی که خود از اولویت‌های انتقال دانش روش‌شناختی به دانشجویان دارند، معمولاً به نفع این یا آن جنبه از دوگانه‌های پیش‌رو تصمیم‌گیری می‌کنند. مهم‌ترین معضل‌های مورد بحث در این تحقیق عبارت‌اند از: یک. تأکید بر چگونگی شناخت ما از دنیای سیاست (معرفت‌شناسی) در برابر آموزش فنون متداول تحقیق؛ دو. تدریس نظری مباحث روش‌شناختی در برابر آموزش حین کار در جریان اجرای طرح‌های پژوهشی؛ سه. تأکید حداکثری بر روشمندی و ساختار روشمند مقاله‌های پژوهشی در برابر تلاش برای ارائۀ محتوای مفید و چهار. تأکید بر اصول ثابت روش‌شناختی در برابر آشنا کردن دانشجویان با تنوع روش‌شناختی. واحدهای محدودی که در برنامة درسی رشته‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل به دروس روش‌شناسی اختصاص یافته، مزید بر علت شده و حاصل دانشجویانی است که مراحل نهایی دورة آموزشی خود را طی می‌کنند، اما دربارة مباحث روش‌شناختی و نحوة کاربرد روش‌های گوناگون در ابهام و سردرگمی به سر می‌برند. در این تحقیق این پرسش در دستور کار قرار خواهد داشت که در واکنش به معضلات پیش‌گفته در آموزش روش‌ تحقیق در نظام دانشگاهی ایران معمولاً چه رهیافت‌هایی توسط مدرسان دروس روش‌شناسی اتخاذ می‌شود و چطور می‌توان، با ارائۀ برخی پیشنهادهای عمل‌گرایانه، رهیافت‌های مذکور را بهبود بخشید. مصاحبه با دانشجویان دورة کارشناسی‌ارشد و دکتری رشته‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل و غور در ساختار دروس روش تحقیق در اصلی‌ترین مراکز تدریس رشته‌های مذکور در شهر تهران، روش‌های اصلی برای دستیابی به اطلاعات مورد نیاز در این پژوهش بوده است.