تأثیر انباشت سرمایه فیزیکی، انسانی و اجتماعی بر رشد اقتصادی ایران در سال‌های 1346-1386

نویسندگان

1 کارشناس ارشد اقتصاد دانشگاه رازی

2 دانشیار اقتصاد دانشگاه بوعلی سینا ،همدان

3 کارشناس ارشد اقتصاد، دانشگاه رازی

doi
10.22096/esp.2013.26167
چکیده

انباشت سرمایة انسانی و اجتماعی به عنوان عوامل مهم تأثیرگذار بر تشکیل و انباشت سرمایة فیزیکی و رشد اقتصادی که در عین حال بر یکدیگر نیز تأثیر می‌گذارند، محسوب می‌شوند. انباشت سرمایة انسانی، هم به پارامترهای درونی (کیفیت، کمیت، برابری و التزام اجتماعی) و هم به پارامترهای بیرونی (دانشگاه، صنعت و روابط دولتی) بستگی دارد. از سوی دیگر تقویت جایگاه دین‌مداری، اخلاق‌گرایی، اعتماد و عقلانیت در زندگی شخصی و اجتماعی افراد، تقویت سازمان‌های غیردولتی، آموزش عدالت و برابری اجتماعی، احترام گذاردن به حقوق و اموال دیگران موجب انباشت سرمایه‌های اجتماعی در جامعه می‌شود. در این مقاله رابطة میان انباشت سرمایة اجتماعی، سرمایة انسانی، سرمایة فیزیکی و رشد تولید ناخالص داخلی طی سال‌های 1346- 1386 با استفاده از روش آزمون استاندارد علیت گرنجر و مدل تصحیح خطا مورد مطالعه قرار گرفته و مشخص گردید که در کوتاه‌مدت یک رابطة یک طرفه از انباشت سرمایة فیزیکی به انباشت سرمایة اجتماعی و انباشت سرمایة انسانی و همچنین یک رابطة یک طرفه از رشد اقتصادی به انباشت سرمایة اجتماعی و انباشت سرمایة فیزیکی وجود دارد. اما در بلند‌مدت یک رابطة یک طرفه از انباشت سرمایة انسانی به انباشت سرمایة اجتماعی، یک رابطة دو طرفه میان انباشت سرمایة فیزیکی و انباشت سرمایة اجتماعی، یک رابطة یک طرفه از رشد اقتصادی به انباشت سرمایة اجتماعی وجود دارد.