اولویتبندی معیارهای طبیعتگردی در اکوسیستمهای بیابانی و نیمه بیابانی با روش دلفی
نویسندگان
1 دکترای محیط زیست- استادیار دانشکدۀ منابع طبیعی دانشگاه تهران
2 کارشناس ارشد مهندسی محیط زیست- دانشکدۀ منابع طبیعی دانشگاه تهران
doi
10.22111/gaij.2012.696چکیده
تقاضا برای گردشگری در طبیعت، برنامهریزی همهجانبه و توجه به محیط زیست و جلوگیری از تخریب آن را ضروری ساخته است. به منظور برنامهریزی گردشگری متکی به طبیعت در مناطق خشک و بیابانی کشور، پس از بررسی و جمعبندی مراجع داخلی و خارجی، 12 معیار اصلی و 41 زیرمعیار حاصل شد. معیارهای حاصل برای تعیین معیارهای مکانیابی عرصههای طبیعتگردی در مناطق بیابانی و نیمهبیابانی و اولویتبندی آنها، در قالب پرسشنامۀ دلفی در اختیار متخصّصان گردشگری و محیط زیست قرار گرفت. نتایج بر اساس درصد اهمیت و درجۀ اهمیت معیارهای مورد بررسی نشان داد که 11 معیار اصلی شاملاهمیت تفرّجگاهی، عوامل مدیریتی، خصوصیات فیزیکی سیمای سرزمین، حیات وحش منطقه، منابع آب، حساسیت محیط، سیمای فرهنگی و تاریخی، اقلیم، ویژگیهای اجتماعی، پوشش گیاهی و جنبههای اقتصادی مشتمل بر 28 زیرمعیار برای برنامهریزی طبیعتگردی در اکوسیستمهای بیابانی و نیمهبیابانی دارای اهمیت و در تصمیمگیری به ترتیب دارای اولویت است. واضح است که کاربرد معیارهای طبیعتگردی در سایر اکوسیستمهای طبیعی نیازمند بررسیهای مستقلی است.