مطالعۀ روند تغییرات سکونت جمعیت در مجموعۀ شهری تهران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه¬ریزی شهری
2 عضو هیأت علمی دانشکدۀ جغرافیا دانشگاه تهران
doi
10.22111/gaij.2012.698چکیده
مجموعۀ شهری گسترهای است جغرافیایی که از همبستگی و تعامل کارکردی فعالیت و سکونت بین چند شهر و کانون جمعیتی به گونهای که یک نظام یکپارچۀ فضایی را تشکیل دهند، به وجود میآید. مجموعۀ شهری تهران یکی از مهمترین و بزرگترین مجموعههای شهری کشور است که جمعیتی بالغ بر 13422367 نفر را در خود جای داده است. هدف ما در این نوشتار، مطالعۀ تغییرات الگوی اسکان جمعیت در مجموعۀ شهری تهران و برخی عوامل مؤثر در آن طی 3 دهۀ اخیر (1385-1355) از دیدگاه نویسندگان است. در این مقاله از روش تحلیلی- توصیفی استفاده شده است. نتیجۀ مطالعه نشان میدهد اسکان جمعیت در مجموعۀ شهری تهران طی سه دهۀ مورد مطالعه بیشتر در سایر نقاط شهری و روستایی این مجموعه بوده است تا در خود کلانشهر تهران.
