نقش دولت در فرایند توسعه سالهای 1357- 1320

نویسندگان

1 مربی گروه اقتصاد دانشگاه پیام نور

doi
چکیده

مقالةحاضر بر این فرض روش شناختی فردگرایانه _ یکی از فروض پایه‎ای برنامه‎ای برنامه پژوهشی اقتصاددانان نهادگرا _ استوار است که افراد دنبال حداکثر کردن منافع خود هستند, با تأکید بر این نکته, که افراد صرفاً بر اساس نفع  طلبی سادة شخصی واکنش نشان نمی‌دهند، بلکه هنگام مواجه شدن با وقایع بر اساس آنچه که نفع خود می‌پندارند _ انتظارات، عقاید و باورهای خود _ عکس‌العمل نشان خواهند داد، این باورها ابتدا در خانواده و سپس در مراکز آموزشی و در نهایت توسط نهادهای اجتماعی مختلف شکل می‌گیرد. بنابراین شکل و نوع رفتار دستگاه­های حکومتی­به عنوان تعدادی از نهادهای اجتماعی، موجب به­وجود آمدن انتظارات، عقاید و باورهای مختلف در کارآفرینان آن اجتماع خواهد شد، از این رو  افراد و سازمانها بر اساس نوع رفتار حکومت­ها و سایر نهادهای اجتماعی فعالیت‌های متفاوتی را ارزشمند خواهند یافت و بر همین اساس بازارهای کارا و یا غیرکارآ شکل خواهد گرفت. دولت در فرایند توسعه به عنوان یک عامل درون‌زا تلقی می‌شود. به همین دلیل ویژگیهای آن به عنوان یکی از عوامل توسعه در شکل‌گیری بازارهای کارا یا غیرکارا نقش بازی می­کند. شواهد نشان‌می‌دهد ‌که خصوصیات دولت ایران به عنوان یکی از عوامل بازدارندة پیدایش بازارهای کارآمد از طریق افزایش هزینه‌های معاملاتی بوده است.