نقش دولت در فرایند توسعه سالهای 1357- 1320
نویسندگان
1 مربی گروه اقتصاد دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
مقالةحاضر بر این فرض روش شناختی فردگرایانه _ یکی از فروض پایهای برنامهای برنامه پژوهشی اقتصاددانان نهادگرا _ استوار است که افراد دنبال حداکثر کردن منافع خود هستند, با تأکید بر این نکته, که افراد صرفاً بر اساس نفع طلبی سادة شخصی واکنش نشان نمیدهند، بلکه هنگام مواجه شدن با وقایع بر اساس آنچه که نفع خود میپندارند _ انتظارات، عقاید و باورهای خود _ عکسالعمل نشان خواهند داد، این باورها ابتدا در خانواده و سپس در مراکز آموزشی و در نهایت توسط نهادهای اجتماعی مختلف شکل میگیرد. بنابراین شکل و نوع رفتار دستگاههای حکومتیبه عنوان تعدادی از نهادهای اجتماعی، موجب بهوجود آمدن انتظارات، عقاید و باورهای مختلف در کارآفرینان آن اجتماع خواهد شد، از این رو افراد و سازمانها بر اساس نوع رفتار حکومتها و سایر نهادهای اجتماعی فعالیتهای متفاوتی را ارزشمند خواهند یافت و بر همین اساس بازارهای کارا و یا غیرکارآ شکل خواهد گرفت. دولت در فرایند توسعه به عنوان یک عامل درونزا تلقی میشود. به همین دلیل ویژگیهای آن به عنوان یکی از عوامل توسعه در شکلگیری بازارهای کارا یا غیرکارا نقش بازی میکند. شواهد نشانمیدهد که خصوصیات دولت ایران به عنوان یکی از عوامل بازدارندة پیدایش بازارهای کارآمد از طریق افزایش هزینههای معاملاتی بوده است.