نگاره حرا : متاورس باغشهر دریایی ایران (ترکیبی از یک پلاتفرم طبیعی و مجازی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، ایران.
2 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامه ریزی، دانشگاه اصفهان، ایران.
3 استاد گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم جغرافیایی و برنامه ریزی، دانشگاه اصفهان، ایران.
doi
10.22034/gmpj.2023.409207.1449چکیده
سواحل باتوجه به هویت مکانی خود، جذابیت خاصی را پیش روی بشر در انتخاب سکونتگاه خود قرار دادهاند، تاجایی که بیشتر متروپلهای فعلی جهان، در این پهنه مکان گزیدهاند. گستردگی سواحل شمالی خلیج فارس، طبیعت منحصربه فرد اکوسیستم حرا و درک افتراقهای چشمگیر این سواحل با سایر کرانههای ساحلی منطقه، ایجاد سازمندی اجتماعی نوظهوری را نوید میدهد که میتواند از ظرفیتهای گسترده مدنیت دریاپایه و تکامل بخشیدن به یک تمدن برّی، پایداری ایران را تضمین و ارتقاء بخشد. این پژوهش به دنبال ادراک فضای سکونتگاهی عرصه پژوهش، با اتکاء به قواعد محیطی و حوزههای معرفتی چیدمان فضا، با نگاه پدیدارشناسانه و استفاده از دادههای جمعیتی، مکانی و مدلهای رقومی، است. تحلیل ارتباطات عناصر فضایی با یکدیگر با استفاده از چینش الگوهای فضایی به عنوان عناصر تحلیل فضایی در چیدمان سکونتگاهها با مؤلفههای محیطی تبیین میگردد. تحلیل نگارههای سکونتی با اتکاء به رویکرد پدیدارشناسی، بهمنظور دستیابی به اهداف پژوهش و تحلیل سازمندیهای اجتماعی موجود، انجام شده است.نتایج پژوهش نشان میدهد:*هویت مکانی در نمود سازمندیهای اجتماعی شهری، روستایی، کوچنشینی، ساحل نشینی، حرانشینی نقشآفرین است و می تواند در ایجاد هویت جدید اجتماعی در فضای سایبری آمایش بنیادین و مدنیت دریایی ایران، مؤثر باشد. * بخشی از سواحل شمالی خلیجفارس و دریای عمان میتواند به عنوان یک "متروپل متاورسی باغشهر دریایی" مطرح شود؛ زیرا خصیصه طبیعی جنگلهای حرا و خصیصه ارزش فرهنگی آن با ترکیب فضای سایبری میتواند الگوی سازمندی جدیدی را در فضای سایبری به وجود آورد که شکوفایی تمدن نوین و شکلگیری الگوی پیشرفت دریاپایه ایران را تحقق بخشد.