پیشرفت های اخیر در پچ‌های میکرونیدل برای ترمیم زخم

نویسندگان

1 گروه نانوبیوتکنولوژی و بیومیمتیک، دانشکده مهندسی علوم زیستی، دانشکدگان علوم و فناوری های میان رشته ای، دانشگاه تهران

2 گروه نانوبیوتکنولوژی و بیو میمتیک، دانشکده مهندسی علوم زیستی، دانشکدگان علوم و فناوری های میان رشته ای، دانشگاه تهران

3 گروه نانوتکنولوژی پزشکی، دانشکده ی فناوری های نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

doi
10.22038/mjms.2025.80281.4631
چکیده

زخم‌های مزمن معمولاً با لایه‌ای از پوست سخت و بافت نکروزه پوشانده می‌شوند و آنزیم‌های مختلف موجود در زخم به صورت موضعی، دسترسی زیستی رسانش داروها را تا حد زیادی کاهش می‌دهند. پچ‌های میکرونیدل (MPs) با ایجاد کانال‌هایی به اندازه میکرومتر در داخل پوست، مستقیماً می‌توانند باعث رسانش مؤثر داروها یا مواد فعال برای دستیابی به اثرات درمانی بهتر شوند. پچ‌های میکرونیدل (MPs) با توجه به فوایدی که دارند، از جمله بهره‌مندی از حداقل تهاجم، عدم ایجاد درد و سهولت استفاده، به طور گسترده در زمینه زیست‌پزشکی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. این مطالعه به طور سیستماتیک فرآیند بهبود زخم (هموستاز، التهاب، تکثیر و بازسازی) و مفهوم آن، عملکرد، انواع (جامد، پوشش داده شده، حل شونده، توخالی و هیدروژل) و مزایای پچ‌های میکرونیدل (MPs) را بررسی می‌کند. همچنین، روش‌های آماده‌سازی (با قالب یا بدون قالب)، طراحی مهندسی، بهینه‌سازی عملکرد برای ساخت MPs پزشکی به همراه مشخصه‌یابی و کاربردهای تشخیصی و درمانی MPs را مورد بحث قرار می‌دهد. در نهایت چالش‌ها و چشم‌اندازهای آنها بررسی می‌شود.