تحلیل تطبیقی مفاهیم اسطورهای نماد انگشتری و بررسی بازتاب آن در حکایتی از اقبال نامۀ نظامی
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 استاد زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
doi
10.29252/kavosh.2022.17994.3207چکیده
نمادپردازی، یکی از کاربردیترین شیوه ها برای انتقال و تداعی معانی است. از دیرباز تا کنون، هنرمندان و سخنوران به یاری همین ویژگی کاربردی نماد، جذّابیت های بیشتری به آثار خود افزوده اند. حکیم نظامیگنجه ای (وفات 614 هـ .ق)، یکی از برجسته ترین منظومه سرایان زبان پارسی است که در مجموعه آثارش، بویژه پنج گنج، از زبان نمادین بهره برده است. نمادپردازی نظامی، محصول آشنایی او با سنّت های فکری، فلسفی، فرهنگی و عرفانی رایج در زمان خود بوده و از منابع مختلفی سرچشمه گرفته است. ازجمله نمادهای بهکاررفته در آثار این شاعر بزرگ، نماد انگشتری است که در تمدّن ها و فرهنگ های کهن، سابقۀ طولانی دارد. از نظرگاه تاریخی و باورهای باستانی، انگشتری مفهوم پادشاهی، الوهیّت، جاودانگی و قدرت دارد. برهمین اساس، نتایج حاصل از پژوهش حاضر نمایانگر انطباق باورهای باستانی و اساطیری نماد انگشتری با همین نماد در حکایت انگشتری و شبان اقبال نامۀ نظامی است. انگشتری در این حکایت رمزی از قدرت برتر است و عناصر نمادین دیگر مانند چوپان، عصا و طلسم، همگی نماد انگشتری را تقویت می کنند.