بایستههای الگوی مطلوب نظارت بر قضات در پرتو اصل استقلال قاضی
نویسندگان
1 استادیار دانشکده معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری دانشکده معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران
doi
10.22106/jlj.2024.2004476.5332چکیده
اصل «استقلال قاضی» و لزوم «نظارت بر قضات» از جمله چارچوبهای حاکم بر نظام قضایی است که ضرورت و نقش آنها در تحقق اهداف حکمرانی مطلوب و به ویژه در دادرسی عادلانه و عدالت قضایی انکارناپذیر است. هر چند در تحقیقات متعدد بر این جایگاه تأکید شده، اما همواره در رابطه با تعریف و مفهوم دقیق این دو و ارتباط آنها با یکدیگر و سازِکار رعایت اصل استقلال قاضی در فرایند نظارت بر قضات اختلاف بوده است. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای، ارائه تعریفی دقیق از اصل استقلال قاضی و تبیین چارچوب نظارت بر قضات و ارتباط این دو را مورد نظر قرار میدهد و نتیجه میگیرد که دو اصل پیشگفته مشروط بر آنکه در معیارها و در فرایند نظارت الزامهایی رعایت شود، نافی و نقضکننده یکدیگر نیستند. معیارهای نظارت بر قضات باید دارای جامعیت و مانعیت و شفاف، عام و فراگیر، ارزشبنیان، عینی و سنجشپذیر باشد تا استقلال قضات مصون بماند. حفظ حرمت و عزت قاضی در فرایند نظارت، التزام مرجع نهایی ناظر بر تفکیک قوا و عدم واگذاری تصمیم به مقام مسؤول مستقیم، از جمله بایستههای این حوزه است.