مواجهه با عدم قطعیتهای آینده در صنعت داروسازی با استفاده از مدل هوشمندی راهبردی
نویسندگان
1 گروه آینده پژوهی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران
2 گروه آینده پژوهی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران
doi
10.30479/jfs.2024.20235.1542چکیده
هدف: عدم قطعیت، پیچیدگی و پویایی سه ویژگی محیطی هستند که سازمانهای قرن بیست و یکم را احاطه کردهاند و باعث بیثباتی آنها شدهاند. بهبود پیشبینی درباره فرصتها و تهدیدهای آینده و عکسالعمل سریع به آنها، به شایستگی اصلی سازمانهای موفق تبدیل شده است، سازمانهایی که به اطلاعات راهبردی دسترسی دارند، در حوزه خود پیشرو و رهبر خواهند بود. هوشمندی راهبردی مکانیسمی است که این فرصت را پدید میآورد. تحقیق حاضر سعی بر آن دارد با توجه به شرایط پیشروی شرکتهای فعال در حوزه داروسازی به ارائه مدل هوشمندی راهبردی به عنوان ابزاری جهت کاهش عدم قطعیت در این صنعت بپردازد. روششناسی: تحقیق حاضر از منظر هدف، در گروه پژوهشهای کاربردی و از منظر روش گردآوری اطلاعات، در گروه پژوهشهای کیفی قرار دارد. جامعه تحقیق حاضر شامل خبرگان حوزه مدیریت استراتژیک، بازاریابی و سیاستگذاری در حوزه صنعت داروسازی بودند. نمونهگیری به روش هدفمند انجام شد و در نهایت با انجام 22 مصاحبه اشباع نظری حاصل شد. ابزار جمعآوری داده مصاحبه بود.یافتهها: در مرحله کدگذاری باز 560 کد احصا که به 25 مقوله فرعی دستهبندی شدند. در نهایت، سه مقوله فشار فناوری، فشار بازار و عدم قطعیت به عنوان شرایط علی؛ دو مقوله مدیریت دانش و چشم اندازسازی به عنوان ابعاد پدیده محوری؛ عوامل فردی و عوامل سازمانی به عنوان مقولههای شرایط زمینهای؛ عوامل خرد و عوامل کلان به عنوان شرایط مداخلهگر؛ دو عامل سازماندهی مجدد و توانمندسازی به عنوان راهبردها؛ و پشتیبانی و بقا به عنوان پیامدها شناسایی شدند.